Recenzja tomiku prezes MGL SŁOWO Beaty Borowskiej-Setery pt: "Awizo" opublikowana na łamach Miesięcznika społeczno-kulturalnego NASZ DOM RZESZÓW - wydanie jubileuszowe luty 2026 roku.
NASZ DOM RZESZÓW
Luty 2026, nr 2(244) Rok XXII
Co może zawierać to Awizo? Czyli oficjalne zawiadomienie o poetyckiej przesyłce Beaty Borowskiej-Setery
Suponuję, że po znalezieniu awiza w skrzynce na listy zwykle odczuwamy dreszczyk emocji, choć zdarzają się także uczucia ambiwalentne. Ta informacja o nieudanej próbie doręczenia przesyłki, (zwłaszcza, gdy się jej nie spodziewamy) potrafi niejednokrotnie wywołać niepewność, niepokój, lęk, ciekawość, rozczarowanie, ale też ulgę, radość, zadowolenie a nawet entuzjazm. W moim przekonaniu Awizo, pozostawione przez Beatę Borowską-Seterę pozwala poczuć czytelnikowi przyjemność niecierpliwego otwierania koperty, by później mówiąc słowami Leszka Długosza z Pochwały listów, prawie wyczuć puls dłoni, usłyszeć oddech znad ekranu kartki… - Rozczulić się.
Poetka swoimi wierszami, (niektóre w formie listu) podarowała cząstkę siebie, swoisty surogat własnej obecności, tworząc szczególny most komunikacyjny z adresatem. Nie trać nadziei gdy światło gaśnie/ Włosa na czworo nie dziel w rozpaczy/ Wszystko jest po coś. Być może właśnie/ po to byś innym wszystko zobaczył - konstatuje autorka i prowadzi oryginalną w treści i kształcie liryczną rozmowę z czytelnikiem. Ze zróżnicowanej mozaiki tekstów wyłaniają się obrazy, które mogą się różnić w odbiorze, w zależności od empatii, predylekcji czy preferencji czytelnika. Jest tu piękny w swej prostocie i szczerości obrazek z dzieciństwa. Są refleksje nad życiem, kondycją ludzką, miłością, przemijaniem i urzekająca fascynacja codziennością. Spojrzenie na życie przez pryzmat tego, co zwyczajne, powszednie, pospolite, powtarzalne gesty i zachowania – to ukazanie jego natury i prawdy o nim. To realizacja siebie w potoczystym nurcie czasu, to proza życia odmierzana jego realiami, szarością, rutyną i odstępstwem od niej – czyli celebracja i ekspresja chwil niecodziennych.
Poetka w oryginalny sposób ukazuje rewers życia, który swoją oczywistością prowadzi do odkrywania tego, co wydaje się naturalne oraz stanowi fundament naszych zachowań. Porządkując rzeczywistość ukazuje interesującą perspektywą metafizyczną. Egzemplifikują to m.in. wiersze: Droga do Emaus, Epitafium, Korale, czy Powszedni. Eksponuje znaczenie tego, co niedostrzegane, banalne, ciągle deprecjonowane, a zarazem indywidualne i uniwersalne, o wymiarze czasowym i przestrzennym, co – nolens volens – kształtuje nasze bycie w świecie. W wierszach Beaty Borowskiej-Setery pojawia się jeszcze inny interesujący aspekt codzienności - jako odbicia porządku natury – cykliczności przyrody oraz rytmów życia.
Ponadto zwraca uwagę nieustanny dialog poetki z czytelnikiem o fenomenie ludzkiego życia, a zarazem o jego trudach. Awizo pobudza zmysły i wysyła impulsy, które dobroczynnie wpływają na nastrój i stan ducha, skłaniają do refleksji nad sobą i wskazują jak ważna jest umiejętność słuchania głosu serca i sumienia. Twórczyni wypowiada sądy o charakterze ogólnym, które mogłyby stać się aforyzmami. Warto przywołać kilka: A życie to spacer – nie wieczny maraton (Droga do Emaus), Stokrotka nie rozpacza, że pospolita (Bellis), Kto raz nie płakał skrycie/ Zachwycić się nie umie/ Kto syty całe życie/ Głodnego nie zrozumie (Poczwarka), Cichych pretensji bluszczem spętani/ Swe arboretum życia tworzymy (Arboretum), Beztroski świat nie ceni dziś pieczywa smak (Powszedni).
Na uwagę zasługują starannie wyrzeźbione słowa o pozytywnym zabarwieniu emocjonalnym i bogactwo metaforycznych konstrukcji - sławiące w kunsztownych strofach piękno ojczystej natury również tej prywatnej oraz patriotyzm.
Ciekawe światło na zbiór rzuca w posłowiu Krystyna Leśniak-Moczuk: Trzymany w ręce Czytelnika tomik wierszy, poruszający wielowymiarowo, w sposób głęboki i szeroki tematykę społeczną stanowiącą wiwisekcję ponowoczesnego społeczeństwa. (…) W sposób doskonały ukazuje pozytywne strony życia rodzinnego, nić troski jako symbol bliskości pomimo odległości, intymność na łonie przyrody i bezpieczeństwo w rodzinnym gronie.
Warto zaznaczyć, że w zbiorze zostały zamieszczone wiersze zwieńczone laurem zwycięstwa w zmaganiach konkursowych. Utwory poetyckie Beaty Borowskiej-Setery zyskały uznanie jurorów ogólnopolskich konkursów poetyckich, którzy docenili jej talent, pasję, wrażliwość, trafne spostrzeżenia, a wszystko to zostało zamknięte w pięknej formie wartko płynących poetyckich rytmów.
Czytelnicy Awiza z pewnością oczekują od autorki odpowiedzi na kluczowe informacje: gdzie i do kiedy będzie można odebrać kolejną poetycką przesyłkę, czy innymi słowy mówiąc, kiedy umożliwi finalizację procesu doręczenia kolejnego zbioru wierszy.
Bernardyna Banaś
Bernardyna Banaś – doktor nauk humanistycznych, dyplomowany nauczyciel języka polskiego w szkole średniej. Rzeczoznawca MEiN w zakresie opiniowania podręczników do nauczania języka polskiego oraz ekspert MEiN wchodzący w skład komisji egzaminacyjnych i kwalifikacyjnych dla nauczycieli ubiegających się o awans na stopień zawodowy. Opiekun merytoryczny laureatów ogólnopolskich konkursów. Autorka podręczników szkolnych do języka polskiego, zeszytów ćwiczeń, arkuszy egzaminacyjnych, przewodników metodycznych, scenariuszy lekcji, recenzji, esejów i artykułów. W swoim dorobku posiada również biogramy twórców kultury, wstępy i posłowia do zbiorów poezji. Laureatka I miejsca Ogólnopolskiego Konkursu Pamiętnik nauczyciela. Blaski i cienie autorytetu pedagoga.
