Daniel Kobiela – poeta, historyk, animator kultury i działacz społeczny. Urodził się 16 maja 1989 roku w Suchej Beskidzkiej, dorastał w Zawoi u stóp Babiej Góry. Jest absolwentem historii na Uniwersytecie Rzeszowskim (licencjat, 2011) i Uniwersytecie Jagiellońskim (magisterium, 2014). Ukończył także studia menedżerskie MBA w Krakowskiej Szkole Biznesu Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie (2015) oraz studia podyplomowe z zakresu ubezpieczeń społecznych (2018) i zarządzania kulturą (2025).

W latach 2013–2015 pracował w Centrum Górskim Korona Ziemi w Zawoi, uczestnicząc m.in. w przedsięwzięciach popularyzujących dzieje polskiego himalaizmu. Od 2016 r. jest pracownikiem Inspektoratu ZUS w Mielcu. Związany z ziemią mielecką, od 2018 r. mieszka wraz z żoną Anną Wójcik-Kobielą, malarką, oraz synami Aleksandrem i Janem w Zaborczu nieopodal Przecławia.

Członek Zarządu Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej im. Władysława Szafera, Prezes Klubu Historycznego powołanego w ramach Towarzystwa oraz członkiem Mieleckiej Grupy Literackiej SŁOWO TMZM.

Inicjuje wydarzenia upowszechniające historię regionu, w tym spotkania edukacyjne. Jest pomysłodawcą i organizatorem Ogólnopolskiego Festiwalu „Na Wilczym Tropie” oraz towarzyszącego mu Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego im. Zbigniewa Herberta. Organizuje także Memoriał „Mieleccy Sprawiedliwi wśród Narodów Świata” im. E. Szyfnera.

W poezji podejmuje tematy humanistyczne, historiozoficzne, społeczne i egzystencjalne. W 2025 r. zadebiutował tomem „Do człowieka” i został laureatem VIII Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego „O Wstęgę Sanu”. W 2026 r. otrzymał Nagrodę za Najlepszy Debiut Literacki Województwa Podkarpackiego w kategorii poezja, przyznaną przez rzeszowski oddział Związku Literatów Polskich.


Pokolenie
Przypadła mi niewdzięczna rola skryby i depozytariusza pełzającej zagłady
trzecie milenium stworzyło pokolenie ludzi umarłych
udawadniających z rozpaczą sens swej konsumpcyjnej egzystencji
omijamy z mozołem swoje dawne świątynie
a te które pozostały zupełnie puste przerobiliśmy
na wyszukane galerie sztuki i niewyszukane dyskoteki
do osób wierzących niepraktykujących z końca wieku drugiej apokalipsy
dołączyła generacja pobożnych ateistów
którzy modlą się już tylko z przyzwyczajenia i dla zachowania
dobrych manier wyniesionych z dzieciństwa

Zapisano nas do dwóch wrogich frakcji politycznych głównego nurtu
kilka innych pozostałych daje nam iluzoryczne poczucie trwania
w dogorywającej i kulejącej demokracji
już nikt z nas nie woła piersią ognistą Hannibal ad portas
słownik współczesnej dyplomacji nie zna pojęcia wroga
wszystko jest kwestią ceny i odpowiedniej narracji
pozostali już tylko byli i potencjalni kontrahenci

Miłość zastąpiliśmy wczasami w Dubaju i Zanzibarze
jedzeniem sushi na mieście, botoxem i niezobowiązującą kamasutrą
naszym kubkom smakowym nie odpowiada już kawior bordeaux i ośmiorniczki
więc zaczęliśmy zjadać siebie nawzajem
Święty węzeł małżeński wyparliśmy umową na okres próbny
żyjemy razem i jednocześnie osobno - rozmawiając ze sobą monologami
zamiast dzieci na początku XXI wieku rodzą się nam pieski, kotki
rzadziej chomiki i papugi – wszystko wedle uznania i preferencji
nieliczne ludzkie dzieci które przychodzą na świat
cechują się wadami genetycznymi:
mają zaburzony zmysł węchu – nie czując zupełnie zapachu
jabłoni ani gruszy a nawet woni cytrusów vide pomarańczy
wzrok mają również otępiały – ograniczony do jednego metra
w hipnotyzującym kontemplowaniu elektronicznego szkiełka
nie dostrzegają  już nad głowami płynących na niebie okrętów
czy ryczących złowrogo w kłębach obłoków smoków i tygrysów
nogi za to mają o dziwo nienaturalnie mocne – sztywne w kolanach
nie uginają się już przed Arką Przymieża i Tabernaculum,
ćwiczone i przeznaczone do wyższych celów –
maratonu kłamstw i nieustającego wyścigu szczurów

W pogoni za uznaniem w oczach świata zaciągnęliśmy pożyczki
we frankach i innych szeklach – kupiliśmy za nie luksusowe dobra i drogę na skróty
nieświadomi że przyjdzie za nie płacić czasem, który nie zna pojęcia waluty ani wakacji kredytowych
nie wierzymy już w Boga bo sami sobie jesteśmy muzami i herosami
do czasu złamania pierwszego paznokcia, rozbitego kolana czy śmierci
która jak zwykle bezczelna przyszła znienacka – za wcześnie, nieproszona i nieplanowana

Przerażeni swoją boskością i bylejakością otwieramy pospiesznie granice naszego Psychopolis wysyłając najlepszych laufrów i ambasadorów umęczonej cywilizacji
w poszukiwaniu Barbarzyńców z płomienną nadzieją w sercach, że nauczą nas oni
OD NOWA:

Wierzyć prawdziwie, Kochać bezinteresownie, chodzić boso po zielonej trawie, puszczać kaczki na wodzie, obserwować gwiazdy – i co najważniejsze rodzić zdrowe dzieci które będą wydawać na świat kolejne pokolenia.

Pytanie – kto ocali nasze P O K O L E N I E jeżeli okaże się że prawdziwych Barbarzyńców już nie ma...


Do Człowieka
Człowieku, który jak niespokojny żeglarz
rzucany jesteś każdego dnia na niezbadane oceany,
pomimo trudu i ryzyka nie wypatrujesz lądu — swej przystani.
I chociaż czasami dobijasz do różnych portów,
kolekcjonując przyziemne przedmioty,
są to tylko jednak rzeczy,
lecz twe oczy kierują swój wzrok ku błękitnym falom,
niosącym kolejny rozdział batalii życia.
Na wodzie jesteś jak Odys,
nieraz toniesz wraz ze swym statkiem,
zanurzając się w głębinach swej herezji,
kpiąc z Posejdona, drwiąc z bogów,
pozostając dumnym w całej swej niedoskonałości —
z bycia człowiekiem.
I chociaż czasami wątpisz, płacząc i krzycząc,
zagryzając swe wargi, rozlewasz czerwoną farbę,
która jest miernikiem twego istnienia,
to jednak wiesz, że jutro będzie nowy rejs,
nowa powódź uczuć, burza namiętności,
karuzela fal, na której będziesz jechać
i znów beztrosko się uśmiechać...
A gdy rozwiniesz żagle swego statku po raz ostatni
i wyruszysz w swój ostateczny rejs —
zatrzymaj się i posłuchaj:
ciszy, jak krzyczy,
deszczu, który szepce,
i słońca, które przez tyle dni przytulało cię do swego serca...

Dzieci Hioba
Na rogu ulicy wrzawa i poruszenie.
Przyjdźcie do mnie Hiobowe dzieci!
Zbyt grzeszne dla świętych,
nazbyt pobożne dla diablich,
z aureolami wyblakłymi
i przykrótkawymi rogami 
żwawo, nie zwlekajcie — czas nagli!
Weźcie ze sobą córy Korynckie
z piersiami obrzmiałymi, oblanymi słonym potem.
Nie zapomnijcie zawołać marynarzy
i miejscowych łajdaków z Odessy i Marsylii!
Oto mały, dobry Gavroche przybywa do nas
za drugiej strony barykady!
Przygrywa mu radośnie Janko na skrzypkach,
wokół nich tańczą i klaszczą w dłonie dzieci
piratów z Somalii i żebraków z Dharavii,
obnażając w szczerym uśmiechu swoje białe niewinne zęby.
Chodźcież szybko mamy mało czasu,
oddajmy mu głos!
Przemów do nas, zmęczonych rewolucją,
mały Gavrochu  kto jak nie ty
zna lepiej naszą umęczoną walkę?
Opowiadaj, co kryje się po drugiej stronie barykady...
My, Synowie Hioba zamieniamy się w słuch...

Wtem usta, które zimne były, przybierając kolor fioletu,
nagle barw nabrały, a słońce rozjaśniło policzki wcześniej wyblakłe.
Źrenice jego, niczym księżyce przysłaniające słońce,
zawiesiły w próżni dzień i noc, wstrzymując wskazówki zegarów.
Ten, który martwym miał być, stoi niczym posłaniec Boga.
Wśród tłumu nadzieja przeplatać zaczęła się ze strachem.
W końcu chłopiec zabiera głos...

Tam, po drugiej stronie barykady,
noży używamy wyłącznie do krojenia chleba.
Nikt nie podrzyna sobie gardeł i nie podcina skrzydeł,
albowiem nie wiemy, co to jest głód.
Nie chodzimy spać głodni, ponieważ
karmią nas tam chlebem żywym,
którego mały kęs syci przez cały dzień.
Z praktycznych przedmiotów
zachowaliśmy jedną gilotynę —
nie ścinamy na niej jednak już głów
bowiem nie ma wśród nas królów,
ludzi w długich szatach i drogich perukach.
Jej błyszczące ostrze rozłupuje w blasku słońca
na części tryskające słodyczą arbuzy i melony.
Nie znamy już smaku goryczy i żółci pustego żołądka.
Nie jesteśmy już sierotami —
jest z nami nasza mama Miriam.
Tańczymy z nią w koło, trzymając się za ręce.
Są wśród nas dzieci z Palestyny i Izraela,
plemion Tutsi i Hutu oraz wyznawców Szyitów i Sunnitów.
To wszystko nieważne — mama uśmiecha się do nas
i mówi, że wszystkie jesteśmy jej dziećmi.
Tak bardzo nas kocha...
Na wiosnę zbieramy dla niej kaczeńce,
a u nas cały rok jest wiosna za wyjątkiem Wigilii.
Pada wtedy śnieg i jemy lukrowane pierniczki,
popijając je kompotem z suszonych śliwek.
Od czasu do czasu odwiedza nas stary ogrodnik
ze spojrzeniem łagodnym i białą brodą.
Nazywamy go Dziadkiem.
Zabiera nas wówczas ze swymi owcami na łąki kwietne,
pełne żonkili, chabrów i maków.
Otaczają je wzgórza zielone,
poprzecinane strumyczkami, które
leniwie rozlewają się wodą czystą, źródlaną 
wprost do naszych bosych stóp,
zanurzonych palcami w czterolistnej koniczynie

Wtem wykrzyczał tłum:
Gavrocheu drogi! Tyś dzieckiem był naszej rewolucji!
Zmęczeni jesteśmy walką straceńczą —
wskaż nam drogę, a podążymy za Tobą!

Drodzy towarzysze umęczonej sprawy,
tak jak i ja potomkami Hioba jesteście.
Nigdy nie było dane wam być dziećmi —
musieliście od kołyski dzielić się piersiami
waszych matek, które zmuszone były
zaspokajać głód miejscowych pijaków
i panów z poza miasta — was dokarmiając
chlebem czerstwym i nienawiścią do świata.
Odłóżcie noże i bagnety,
a złość wasza niech unosi się
niczym latawce na błękitnym
niebie, dając jej samotnie odfrunąć w bezkres.
Nikt z was nie przejdzie na drugą stronę barykady
z twarzą kamienną, wyrzeźbioną przez ocean krzywd,
jeżeli nie znajdzie się w niej najmniejszy promyk dziecka.
Świat dał wam twarze kuglarzy, rzezimieszków i ladacznic —
Ja, Gavroche, znając was i kochając, byłem jednym z was.
Jadłem okruchy chleba, podnoszone z bruku tych samych ulic i ciemnych bram,
żebrząc o kilka kolejnych chwil mej ulotnej, ziemskiej egzystencji.
Dlatego podarowuję wam twarz mojego dzieciństwa,
byście mogli dostąpić zaszczytu zbierania wiosną kaczeńców
dla naszej pięknej mamy Miriam...

Europa
Europo piękna
Europo okrutna
co o brzasku uśmiercasz
swych najwierniejszych kochanków
pozwól dłoni poety
dotykiem ogrzać
twoje zimne skronie
rozczesać srebrne włosy
które kiedyś kolorem
zawstydzały słońce
usta me pochylam
nad twoim utrudzonym czołem
by zbić gorączkę
po tym jak dwukrotnie
targnęłaś się
na swoje życie
i przypomnieć ci
jakże byłaś piękna przed laty
gdy pędzlem swym
sam Michał Anioł z Picassem
pudrowali twe policzki
na twej smukłej szyi
bukiet pereł
jedna po drugiej
nawlekały sprawne palce
Chopina z Mozartem
byś na koniec dnia
zasypiała pośród opowiadań
Szekspira i Dantego
Europo piękna
Europo okrutna
twoja suknia utkana jest
ze strzelistych katedr
i łuków triumfalnych
kiedy zmieniłaś swe szaty
na piżamy szpitalne?
i dałaś się zamknąć
w ekskluzywnym domu starców
dla obłąkanych!
lecz póki słowo żywe trwa
trumna daremna
poeta szuka wśród 
szeptów dajmonionów
właściwego zaklęcia
by przywrócić ci
śpiew ptaków
i kwiat lotosu
a o brzasku
ujrzeć Ciebie na nowo młodą
i dołączyć
do listy
martwych kochanków


Maskarada
Maskarada – witam w teatrze lalek,
Theatrum Mundi – karnawał bajek.
Umieram, lecąc na karuzeli własnych myśli,
Jestem głuchy, lecz w moich uszach
Rozchodzi się dźwięk tajemniczej pozytywki.

Otwieram bramy piekła,
By szukać wśród potępionych swojego nieba.
Rozpływam się w krainie ciemności i nienawiści,
Jakże dobrze jest zasypiać
W kotle własnego cierpienia.


PROLOG (Mowa końcowa)
Przyznaję się uroczyście
do popełnionych win
Złodziejem byłem
co wykradał złu szaty ciemne
Targając je na strzępy
Tylko po to
by stanąć samemu nagim w świetle
i wykrzyczeć światu
Stojąc nad urwiskiem
swego człowieczeństwa
że byłem jednym z was

Dziś składam w wasze dłonie
Moje kruche świadectwo
i nim przeczytacie mnie do końca
Zrozumiecie...
Że nie można posiąść poety
to Poeta posiadł Was...
 
Inwokacja
Towarzyszu istnienia,
Który otwierasz swe oczy zaślepiony promieniami słońca,
Mrugając jak kogut swymi skrzydłami,
Starasz się zapomnieć o tym, że posiadasz skrzydła.

Pędzisz autostradą życia, zmierzając pod prąd na hulajnodze,
Plując przeznaczeniu w twarz.
Czasami tylko znajdujesz przystań,
Zbaczając z autostrady do ogrodu pełnego zmysłów,
Zrywając, mordujesz najpiękniejsze kwiaty swej poezji.

Krzyczysz niczym Achilles na polu swej chwały i porażki.
Jak Syzyf pchasz kamień zwany poronioną ambicją.
Ile razy byłeś tu Hektorem,
A ile razy Achillesem…?
Ile razy byłeś tu bogiem,
A ile razy człowiekiem…?

Któż jeszcze pamięta, jak nie ty,
Co to znaczy być bohaterem
W krainie emocjonalnych tchórzy,
Zdegustowanych gustów,
Wyciągając środkowy palec ze złamanym paznokciem
Osieroconych aspiracji?

O muzy! Czemu milczycie,
Kiedy płacze serce poety!
Natchnijcie jego duszę,
Rozpalcie pochodnię jego zmysłów,
Całując go w przeklęte usta,
Zostawiając go ostatni raz
Zimnego bezdechu
W świątyni natchnionych wersów…
W pociągu

W pociągu na trasie do dojrzałości
tak bardzo boli z każdym pokonanym dystansem —
dystans nabierany do siebie.
Kolejna zmarszczka na pomarszczonym życiorysie,
poprzecinanym bliznami błędów nie do końca zabliźnionych,
ale za to bliskich jak bliźni bliźniemu.

Widok za oknem już nie surrealistyczny,
ale jakiś zwyklejszy – realistyczny?
Myśli bardziej przyziemne…
Poukładane, kalkulowane – pociąg staje?
Wysiadka – koniec podróży – ostatni peron?

A myślałem, że ta podróż się tak bardzo dłuży...
Bilet Green Hill – Los Angeles
zjadły mole w kaftanach bezpieczeństwa.

Gnosis
Do was, świętych pogan Jeruzalem,
Opluwacie swe twarze śliną własnych chciwości.
Wasze oczy — czarne od wyrzutów sumienia,
Wargi — popękane od ognia waszych kłamstw.
Język wślizgujący się w łono dziewicy,
Szukający zgniłego jabłka Ewy.

O Adamie! Martwy twój żywot,
Żywa twoja martwa dusza, przeklęta.
Oto nóż Kaina w mrowisku twojego serca,
Ręka upominająca się o twoją zniewoloną duszę.

Grabarze myśli, kopulujący na pomnikach
marzeń swoich truposzy,
Kapłan odziany w purpurę swych demonicznych intencji —
Wypuść ten kielich!
Poczuj, jak ześlizguje się po twych szkarłatnych dłoniach!

Niech noc zapanuje nad doliną twych pięknych dni.
Dzieci cienia, skradające się po drzewie Edenu
do owocu niedoskonałości,
Zatrzymujące się na chwiejnych gałęziach,
Żeglują ku przepaści wraz ze swym nałogiem śmierci.

I Ty...! synu Adonai, któremu Jeruzalem krzyczy
w zmęczoną twarz: Jeszua!
Nie uciekaj.
Zanim wyprą się Ciebie po trzykroć
i wyrzeźbią z przeklętego drzewa
Twój Święty Krzyż.

Rozerwą twe ścięgna, zgolą twą czaszkę,
Zbierając cenny skalp twoich myśli i uczuć.
Wyrwą kręgosłup, rozrzucą kości,
Następnie trąc je na drobny proch.
Twa krew płynie powoli — jeszcze ciepła —
Dogorywa na ołtarzu zbawienia.

I gdy ostatni gwóźdź zgwałci święte członki,
A włócznia wojny dotknie ostatniego żebra pokoju —
Będziesz wolny,
Tak jak tylko ptak bywa wolny
Poza klatką swego więzienia.

I gdy już lecisz tak beztrosko,
To wiesz, że oni nie mają żadnej władzy...
 
Adeo
A więc wojna.
Czas prężenia muskuł i gwałtownych skurczów serca.
Światu amputowano sumienie.
Ciężko tak żyć pomiędzy młotem a kowadłem.

W czasie i przestrzeni — Bóg płacze.
Hellada gra o nieśmiertelną sławę,
Persja kąpie się w złocie wiecznego słońca.
Semici znów zabijają w imię jedynego Boga.

I my, synowie Adonai — liście na wietrze —
Szukamy drzewa pośród przeklętego ogrodu.
Odpoczywamy na niespokojnych wodach, z dala od lądu,
Dryfując na almanachu życia, wyglądając Pana.

I gdy pojawi się Ten, który przyniesie światło — uciekaj!
Greku, to nie Prometeusz!
Żydzie, to nie Meszijah!

Oto Pan ciemności, w płaszczu tkanym światłem twych marzeń.
Ma on uśmiech dziewicy, spojrzenie ojca,
A mądrość jego — mądrością mędrców.
Jego ramię szerokie, a dłoń otwarta,
Ocierająca łzy smutku.

I gdy, niesiony jego pięknem,
Otulisz swą twarz w jego płaszczu —
Zrozumiesz, że nie ma Boga,
Nie ma człowieka, i jego drzewa, i krzyża.

Tylko pod ciężką skorupą twych myśli
Świat... który był
i którego nie będzie...

Oczy Priama
Mówi się, że Achillesa zabiła zatruta strzała,
wystrzelona z łuku Parysa wprost w śmiertelną piętę —
lecz jest to nieprawda...

Największy pośród wojowników,
zdobywca dziesiątek miast, setek głów mężów i potworów,
i drugie tyle zalotnych branek —
zmarł zdecydowanie wcześniej...

Ugodzony spojrzeniem starego króla Troi — Priama.

Niegasnąca pochodnia i głośne bębny wojny,
tłoczące krew w sercu półboga, okazały się bezradne
w obliczu żałobnych oczu ojca...

Jedno jego stare oko, łzą błyszczące,
tarczą stalową przed ciosem,

drugie — sztyletem podstępnym,
ominęło skutecznie pancerz wykuty młotem Hefajstosa,
zatapiając ostrze wprost w sercu herosa...

O, gdyby tak do wszystkich wojennych bogów Hellady XXI wieku
móc wysłać potajemnie pod osłoną nocy zapłakanego Priama —
skrybowie nie nadążyliby spisywać traktatów pokojowych.








Urodził się17 grudnia 1954 w Wampierzowie koło Mielca, mieszka w Mielcu. Należy do Mieleckiej Grupy Literackiej SŁOWO Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej. Posiada liczne publikacje swoich wierszy w prasie lokalnej i ogólnopolskiej. W 2004 roku ukazał się jego tomik wierszy "Saksofon na sośnie". Zdobył dwukrotnie wyróżnienia honorowe w konkursie poezji "Wrzeciono" w Nowej Sarzynie ( 2003 i 2004), oraz wyróżnienie specjalne w w/w konkursie w 2006 roku. Również w tym samym roku został laureatem Nagrody Głównej w konkursie "O Srebrne Pióro Prezydenta Miasta Mielca".

Od 2002 roku rozpoczyna się jego współpraca ze znanymi artystami polskiej estrady. Edyta Geppert śpiewa piosenkę z jego tekstem pt. "Kraków płacze" w ramach programu "Wieczór Cygański" na deskach teatru "Buffo" w Warszawie. W 2004 r. Michał Bajor na swojej płycie " Za kulisami" umieszcza piosenkę z tekstem "Ballada o niekochanych mężczyznach” (muzyka Piotra Rubika). W 2007 r. Michał Bajor umieścił na płycie "Inna bajka" piosenkę z tekstem autora pt. "Nocne sms - y". Współpraca z zespołem muzycznym Alka Berkowicza z Rzeszowa owocuje piosenką z jego tekstem pt. "Kawa na dworcu w Rzeszowie". W grudniu 2010 roku, nakładem TMZM im. Wł. Szafera w Mielcu, ukazał się tomik "Harfa w chmurach" 
Jego utwory trafiały kolejno do almanachów Grupy Literackiej SŁOWO „Z podróży na wyspy słowa” (Mielec 2007), „W rytmie słowa” (Mielec 2009) i „Zanurzeni w słowie” (Mielec 2011). W 2011 roku zaprezentowane zostały w tomie miast partnerskich Mielca i Lӧhne „W dalszej i bliższej perspektywie” („Sofern wie nah”), a w 2012 w „Artefaktach” – Mieleckim Roczniku Literackim Nr 1 (2012).

23 listopada 2018 roku w Pałacyku Oborskich w Mielcu miała miejsce promocja trzeciego tomiku poezji Kazimierza Treli „Gwiazdy spadają nienachalnie”. [więcej]


HARFA W CHMURACH

Harfa – skrzydło anioła rozpostarte w locie,
(Pióra strun nastrojone, napięte i drżące...)
Dzisiaj swej górnolotnej uległa tęsknocie,
Wznosząc się ku obłokom skrywającym słonce.

Nie sięgną tu, by szarpać ją harfistki dłonie,
I dyrygent swym berłem tutaj nic nie wskóra,
I żwawy rój nut czarnych tu jej nie dogoni,
Bo dziś harfa na luzie, bo dziś harfa w chmurach.

Lecz oto Afrodyta, w boskim panteonie
Dostojnością znudzona dała w chmurę nura!
I o struny otarła swe mityczne dłonie...
I zabrzmiała jak nigdy harfa – harfa w chmurach.

Mielec 14.08.2005


UMARŁYM GAZETOM

O północy umarły wczorajsze gazety,
I zastygł krzyk z tytułów, jak przerwane słowo,
Z datą urodzin-śmierci tą samą niestety...
Cześć ich pamięci! Żyły krótko, jednodniowo.

Do cna zczytane truchła spoczną wnet w spokoju
(zanim ich ekshumację zrobi archiwista)
W trumnach piwnic i strychów, w ciemnicach pokojów;
Bądź czeka je kremacja w domowych ogniskach...

Nieutuleni w żalu, w smutku pogrążeni,
Chcemy się karmić świeżym, drukowanym słowem,
Przy porodówkach-kioskach tkwiąc z groszem w kieszeni...
(O szóstej wszak urodzą się dzienniki nowe!)

Mielec 25.02.2006

 

 


MIELECKIM WIADUKTEM

... pamiętając...

Bądź mi przyjazny – Wiadukcie:
Na wprost po swym grzbiecie mnie prowadź,
Bym, przy barierek twych burcie,
Życie swe mógł kontemplować...

Pokaż przyjazne oblicze,
Zapomnieć daj o niepokojach...
...łza spada z góry na znicze,
twa łza, chociaż wina nie twoja...

Żegnam już czoła pokłonem
Latarni twych palce ugięte,
Jak do modlitwy złożone,
Za ludzkie życie, co święte...

Mielec, 04.12.2004

 


RADIO „PULS FM.”

Mieleckie radio “Puls FM.”
To tło muzyczne naszego miasta.
Nutami kwitnie każdy dzień,
Bluszczem melodii gród nasz obrasta.

„Sto dwa i cztery” – liczby te
Brzmią jak magiczne prawie zaklęcie.
Na skali marzeń znajdziesz je:
Włączasz i mija stres i napięcie.

„Solskiego 10” – właśnie tam
rodzi się to, co słuch tak cieszy.
Nieustający koncert trwa
Dla melomanów mieleckich rzeszy.

Słów mało... Tylko dźwięk i śpiew!
Szczypta reklamy w szlagierów morzu...
Nad koronami miejskich drzew
Plik pięciolinii buja w przestworzach.

Gdy nocą nie przychodzi sen,
Nie zmieniaj tego wszystkiego sposobem...
Sprawdź, czy jest prawdą slogan ten:
- MIELECKIE RADIO GRA CAŁĄ DOBĘ!

Mielec, 11.11.2003


WIELKI WÓZ

Wielki wóz wisi tuż nad blokami;
Siedem gwiazd, tak w sam raz – Wielki Wóz.
Miliard lat, dyszel ma połamany,
Wielki Wóz, nocny blues, wielki luz...

W każdą noc Księżyc go cicho błaga,
By go w rejs pośród gwiazd wziął choć raz.
Wielki Wóz zbywa go: - Nie wypada!
Szlakiem swym wędruj sam poprzez czas...

Wielki Wóz dotąd wszak nic nie woził,
Czeka wciąż, jakby Ktoś kazał mu...
Może gdy światu los zły zagrozi,
Zrobi kurs, jeden kurs, ważny kurs?

Wielki Wóz misji swej wyczekując,
Wieczny wciąż dyżur ma – taki mus!
Skraca czas z Bratem swym dyskutując,
Z Bratem swym, co się zwie Mały Wóz...

Może już dyszel czas by podciosać,
Może czas smaru garść dać do piast?
Konie kuć w kuźni u Hefajstosa,
Może już, może już nadszedł czas?

Wielki Wóz dotąd wszak nic nie woził,
Czeka wciąż, jakby Ktoś kazał mu...
Może gdy światu los zły zagrozi,
Zrobi kurs, jeden kurs, ważny kurs?!

Mielec, 22.07.2006

Adam Kopacz
Urodzony 19.06.1955 roku, mieszkaniec Tuszymy.
Od roku 2018 członek Mieleckiej Grupy Literackiej SŁOWO TMZM oraz Klubu Środowisk Twórczych działających w strukturach Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej.

Rysownik, regionalista utrwalający w rymowanej formie osoby, wydarzenia i miejsca związane z okolicami Przecławia i innych regionów. Tworzy różnotematyczne wiersze, zamieszcza opisy, relacje. Przytacza fakty, opowieści, wspomnienia, anegdoty, które znalazły się w kilku publikacjach autorskich np.; „Takie moje rymowanie” (2019), „Przecław i okolice w rysunkach Adama Kopacza” (2021), „Przecławski kalejdoskop” (2022) oraz w almanachach MGL SŁOWO „Schowane między słowami”, „W przestrzeniach wyobraźni”, „W ogrodzie słów”  jak też w almanachach „Pozwólmy mówić słowom” (2023), ”Na fali słowa” (2024), „Kultura w koronie – dziedzictwo pierwszej koronacji w historii lokalnej i kulturze regionu” (2025)  wydanym przez Podkarpacki Uniwersytet Ludowy z siedzibą w Tuszymie, którego jest członkiem oraz w lokalnej prasie a foto prac rzeźbiarskich są w Albumach KŚT –TMZM.
Zamieszczając  rysunki satyryczne współdziałał z gazetą „Głos Mielecki”. 

Członek Stowarzyszenia Społeczno-Kulturalnego „RĘDZINY’ w Tuszymie, zajmującego się utrwalaniem, propagowaniem i zachowaniem od zapomnienia miejscowych dóbr kultury poprzez spotkania tematyczne, prelekcje, wystawy, rekonstrukcje wydarzeń, odnawianie zabytków, odnajdywanie, zabezpieczanie i dokumentowanie ważnych dla historii i kultury obiektów i miejsc. (Wkład w wyk. lapidarium, odnowienie nagrobków malarza - powstańca  z 1863 r. Wiktora - Władysława Puszczyńskiego oraz pocztmistrza , burmistrza Franciszka Buhna, udział w wykonaniu nagrobków zasłużonym osobom jak; Władysław Żątowskii, Alfred Langer i wiele innych  działań na cmentarzu w Przecławiu  oraz renowacja Cmentarza wojennego z I wojny światowej nr 500 Tuszyma - Biały Bór. Uczestnik warsztatów poetyckich i plastyczno- rzeźbiarskich, plenerów (np. Z nurtem Wisłoki – KŚT ,a także spotkań tematycznych związanych z literaturą, rzeźbiarstwem czy muzyką z młodzieżą przedszkolną i szkolną na terenie gminy Przecław i w Mielcu. (Współpraca z okolicznymi szkołami, bibliotekami i domami kultury czy Skansenem w Kolbuszowej itp.). Oprócz lokalnych wystaw prezentował swoje prace między innymi w okolicznych gminach, a także w Dębicy, Mielcu, Rzeszowie. Występował jako akompaniator i recytator podczas wydarzeń kulturalno – integracyjnych pośród stowarzyszeń jak np. MGL SŁOWO TMZM „Przecławski krąg”  w Przecławiu, „Podkarpacki Uniwersytet Ludowy” z siedzibą w Tuszymie, „Kobiety z pomysłem” w Rzemieniu czy Klub seniora „Złoty wiek” w Przecławiu, OSP oraz wśród pensjonariuszy DPS w Mielcu itp.

Laureat Ogólnopolskiego Konkursu Literackiego „Na skrzydłach Dedala” wyróżnienie (2019), II miejsce (2021), I miejsce (2022, 2023, 2024), II miejsce (2025), wyróżnienie (2026) a też Ogólnopolskiego Konkursu literackiego OTK w Warszawie II miejsce (2022), wyróżnienie (2023). W konkursie „Jednego wiersza” podczas DNI SENIORA (tzw. „Mielecka Senioriada”) II miejsce (2024), wyróżnienie (2025, 2026).

Promowany i uczestniczący w wielu przeglądach i spotkaniach literacko – poetyckich miejscowych jak np. w Mielcu (MBP SCK, Mielecka Senioriada), w Rzeszowie WDK, w Przecławiu MDK, w Radomyślu Wlk. (Radomyska wiosna poetycka), , w Dzikowcu (Przystań literacka - dwór Błotnickich), w Niwiskach - (tzw. „Gościniec”- Dwór Hupki), w Tarnowcu k/ Jasła („Piknik ze sztuką” - Dwór Pilińskich). 
Udziela się w składzie Komisji Rewizyjnej TMZM  im. prof. Władysława Szafera w Mielcu. Wpisany do Encyklopedii miasta Mielca. Uhonorowany odznaką „Zasłużony dla Kultury Polskiej" (2024) i Brązowym Krzyżem Zasługi (2026).


KRAKOWIACY czy LASOWIACY    
Rodząc się w Galicji, czyli na rzeszowskiej ziemi,
Do grupy etnicznej żeśmy przydzieleni.
W związku z tym przychodzi zastanowienie,
Jakiej genealogii jest nasze pochodzenie.
Etnografowie rzetelnie zbadać się starają,
które kultury tutaj większe wpływy mają.
Rejon przecławski jest w tej sytuacji,
Że leży na styku kilku dawnych nacji.
Przewijają się nazwy ludów sprzed wielu wieków,
Od Wiślan, Lędzian, po Krakowiaków i Lasowiaków.
Toczą się też pośród etnografów spory,
Którego terenu tyczy wpływ danej kultury.
Co do Przecławia , mowa jest o Krakowiakach,
Natomiast nad Wisłoką w Tuszymie - o Lasowiakach.
Do końca ten dylemat jest nierozstrzygniony,
W tradycji i ubiorze- trafny czy mylony?
Ale na regionalnych występach, podczas uroczystości-
W lasowiackich i krakowskich strojach Gości się tu gości.
Ważne, że piękny obyczaj został zachowany
I z pietyzmem młodym pokoleniom przekazywany.

Muzyka
Od zarania dziejów towarzyszy ludzkości,
W różnych sytuacjach, zależnie od okoliczności.
Jest przydatna a nawet bardzo nieodzowna,
Sprawia pewien klimat, staje się wręcz wymowna.
Podczas rytuałów, ceremonii, ważnych wydarzeń i uroczystości,
Dodaje nastroju, elegancji, przysparza wzniosłości.
W różnych odmianach, wersjach i stylach tworzona,
Do słuchania, kontemplacji, jako poważna bądź rozrywkowa.
Rytmiczna lub powolna, symfoniczna, jazzowa,
Reggae, country, soul, elektroniczna, popowa.
Może być chóralna, taneczna, solowa lub zespołowa,
Klasyczna, kameralna, marszowa i folkowa.
Każda ma swych zwolenników, gdyż na ludzi oddziałuje,
Uspokaja, wzrusza, koi, lub ożywia, pobudza, emocjonuje.
W chwilach radości czy smutku odpowiedni klimat budzi,
I każdy słucha takiej, jaką najbardziej lubi.
A formą wyrazu, której powyższa treść dotyka,
To jest wszelkiego rodzaju komponowana muzyka.


Rocznica
Rok dwa tysiące osiemnasty,
To czas stulecia NIEPODLEGŁOŚCI,
Z rocznicą tą wiąże się wiele zdarzeń-
Wspomina się je i organizuje uroczystości.

A różne były dzieje i losy
Tych , co dla Ojczyzny się poświęcali,
Gdyż w zrywach, wojnach czy kazamatach-
Dla Dobrej Sprawy życie oddawali.

Niełatwa była droga do Wolności,
Koszt- to zesłania, męki, zagłada istnień wielu,
Ale zwyciężył patriotyzm i zapał
W dążeniu do upragnionego celu.

Dzisiejsza Polska jest niezależna, wolna, suwerenna,
Rozwojem, prężnością, rozkwitem ,się chlubi,
Lecz trzeba pamiętać, że nie zawsze tak było-
Oraz nieść sławę zasłużonych ludzi.

Adam Kopacz

 


Urodzony 3 kwietnia 1967 roku w Mielcu, żonaty, ma trzech synów.
Studia magisterskie w Wyższej Szkole Prawa i Administracji w Rzeszowie.
Od 2025 roku członek Mieleckiej Grupy Literackiej SŁOWO TMZM. 

Zdobywca I miejsca w konkursie poetyckim „Czermin – Moja Mała Ojczyzna”, III miejsca w konkursie poetyckim „Na Wilczym Tropie” oraz wyróżnienia na XXXI Międzynarodowych Spotkaniach Poetów „Wrzeciono 2025”.

Wydał dwa tomiki poezji „Ze starego kufra” (2025), „Żartem nie na (żarty)” (2026). 

W swoich wierszach opisuje piękno przyrody, porusza problemy społeczne, ale nie stroni również od tematyki religijnej, oraz humoru..


Dziewczyna w sukience

Z trudem przygarbioną dźwigam wyobraźnię,
poznaję śmiech słodki wśród nieznanych głosów,
czuję ją tuż obok, choć niezbyt wyraźnie,
dziewczynę w sukience z kasztanowych włosów.

Widzę ją jak biegnie po kwiecistej łące,
bosymi nogami krople rosy strąca,
uplata bukiety we włosy pachnące,
błyszczące w promieniach wiosennego słońca.

To znów się kołysze wśród kłosów złocistych,
włosami ociera łzy dnia upalnego
blaskiem noc rozświetla oczów swych gwieździstych,
rozpromienia uśmiech księżyca bladego.

Usiadła na ławce liśćmi obsypanej,
zanurza swe stopy w kolorowych wrzosach,
całuję policzki twarzy dobrze znanej,
dziewczyny w sukience o srebrzystych włosach.

Miskantów rewia jesienna

W naszym ogrodzie cisza nastała,
na próżno ptaszyn śpiewu by czekać,
jesień listowie z drzew otrzepała,
mróz pewnie zacznie wnet w furtkę stukać.

Jednak nim zima tu się rozgości,
nim białym puchem szarość przykryje,
dwadzieścia panien ciut nieskromności,
w pastelach sukni rewiowych skryje.

Kreacje w brązie w zielone pasy,
wszystkie na miarę pannom uszyte,
skrywać się zdają raz talię osy,
drugi raz kształty bardziej obfite.

Zaś na ich głowach pióropusz puchu,
rajskiego ptaka piór cudnych krocie,
nawet przy lekkim powietrza ruchu,
mienią się niczym skąpane w złocie.

Stanęły smukłe w równym szeregu,
zamiast ramp, słońce oświetla scenę,
zdają się kroczyć jak na wybiegu,
by jak najlepszą dostać ocenę.

To już ostatnia rewia w tym roku,
tak jak traw życie dobiega końca,
powróci do nas po zimy mroku,
w nowej scenerii letniego słońca.

Dziś na kankana widzów zaproszą,
by efektownie spektakl uwieńczyć,
wysoko w górę kiecki podniosą,
aby szpagatem występ zakończyć.

Serce poety

Serce poety to oczy duszy,
Serce poety rozumu ręce,
Jest w stanie każdą skałę poruszyć,
Pocieszyć w każdej życia udręce.

Serce wrażliwe i kochające,
Serce w rozterce i pewne swego,
Ogniem miłości swojej płonące,
Topiąc zmarzlinę serca naszego.

Serce tęskniące, bo ludzkie serce,
Serce radosne życia radością
Wychwalające Stwórcę w podzięce,
Za świat stworzony Jego mądrością.

Serce poety, które skonało,
Zgasło jak warkocz martwej komety,
Odeszło z ziemi którą kochało,
Niezapomniane - serce poety.

Jak to kobieta

Z budzikiem rano toczy bój zażarty,
choć na porażkę walka ta skazana,
rzęsą strącając tusz w poduszkę wtarty,
wstaje zaspana,
zbudziwszy jeszcze śpiącą z Morfeuszem,
liryczną duszę.

Łyk kawy w biegu nim szpilki ubierze,
by swą pozycję podnieść przy rozmowie,
z magicznym lustrem, które zwykle szczerze,
prawdę jej powie,
ujmując przy tym jak co dzień troszeczkę,
wieku chwileczkę.

Jedwabny bukiet w kształt serca ułoży,
przeszyje wsuwką jak strzałą Erosa,
a barwny motyl swe skrzydła rozłoży,
na jasnych włosach,
w porannej zorzy promieniach błyszczących,
wiosną pachnących.

Zanim w pośpiechu klucz w zamku przekręci,
z tremem wymieni milczące spojrzenie,
perfum zapachem zachłanne zanęci,
zmysłów marzenie,
pełna kontrastów, odcieni paleta,
jak to kobieta.

Beata Pleban
Urodzona 21 czerwca 1971 roku w Żołyni k/Łańcuta. Absolwentka II Liceum Ogólnokształcącego w Rzeszowie. Ukończyła studia polonistyczne w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Rzeszowie oraz Zintegrowaną Edukację Przedszkolną i Wczesnoszkolną w Tarnowskiej Szkole Wyższej.

Pracuje w Szkole Podstawowej im. Św. Jana Pawła II w Radomyślu Wielkim  jako nauczyciel polonista.
Od najmłodszych lat pisze wiersze i opowiadania. Niektóre z nich ukazały się w antologii „Wiersze radomyskich poetów”, Mieleckich Rocznikach Literackich, a także w miesięczniku literackim „Poezja dzisiaj”. Wydała trzy tomiki poezji: Spojrzenie [2018] Zaufać nadziei [2024], W stronę światła [2026]. 

Została odznaczona Brązowym Krzyżem Zasługi. Jest wielokrotną laureatką konkursu literackiego „Na skrzydłach Dedala” oraz konkursu „Strzeż mowy ojców, strzeż ojców wiary”. Jej teksty zostały wykorzystane podczas uroczystości patriotycznych i lokalnych, występów Zespołu INVICTUS i obchodów rocznicy powstania Radomyśla Wielkiego. Beata Pleban bierze udział w Obchodach Dnia Pamięci Żołnierzy Wyklętych i Biegu Tropem Wilczym oraz w Akcji Narodowego Czytania. 

Organizuje spotkania z poezją w szkołach i innych ośrodkach. Jest koordynatorką corocznej Radomyskiej Wiosny Poetyckiej. Jako nauczyciel polonista przygotowuje uczniów do licznych konkursów literackich i recytatorskich, gdzie zajmują oni wysokie miejsca. Śpiewa w radomyskim chórze „Echo”. Wzięła udział w operze G. Verdiego „Traviata”, przygotowanej przez Dębickie Towarzystwo Muzyczno-Śpiewacze i uroczystym koncercie z okazji beatyfikacji Jana Pawła II wraz z zespołem „TURNIOKI”. Lubi literaturę piękną i teatr. Jest mężatką, ma córkę i syna.

Pozwól mi
Pozwól mi Boże
uczyć, pisać i śpiewać
patrzeć w dziecięce oczy
dłoń w dłoni męża chować
tęsknić za wiosną
uciekać od zmartwień
włos dzielić na czworo
myśleć, wspominać
planować i czekać
pozwól mi Boże
żyć


Moje Westerplatte

Idę pod górę ścieżką stromą
podjętych obowiązków
Walczę o słuszne sprawy,
o które nie sposób nie walczyć
Od powinności moich się nie uchylam
W postanowieniach trwam
Niekiedy myśl się rodzi
by uciec, gdzieś się schować
Ale nie można zdezerterować
Każdy ma w życiu swoje
Westerplatte


Miłość
Dawna miłość
Prosta, skromna, zagubiona
Ta Cecylii i Jana
Ta zbawiona
A dzisiejsza
Szybka, z górnych półek, idealna
Czemu znowu rozwiedziona?


Istnieje taka miłość
Istnieje taka miłość głęboka
Oczekiwaniem serce wypełnia
Jeszcze nie widzi, a już kocha
I duszę dumą przepełnia

Istnieje taka miłość prawdziwa
Co patrzy w oczęta zawsze szczere
Co delikatne rączki w swoich skrywa
I wybaczyć potrafi tak wiele

Istnieje taka miłość radosna
Co rozkwita w uśmiechach na twarzy
Pocałunkami pachnie jak wiosna
I pozwala dziecku ciągle marzyć

Istnieje taka miłość zniewalająca
Co większej już na świecie nie ma
Co wczoraj, dzisiaj, bez końca
Taka miłość matki do córki i syna


Z Tobą
Mężowi
Jak wiele wspólnych wieczorów
Świtów rozbudzonych
Ile ulotnych spojrzeń
Rąk splecionych
W zakamarkach szarości
I w rozkwicie słońca
Jak wiele już lat z Tobą
I oby wiele do końca


Obawa
Drżę jak osika na wietrze
o jutrzejszy dzień
serce zamknięte w rozterce
niespokojny sen
Milionami spóźnionych chwil
idzie przyszłość
twarda jak orzech
wciąż nie do zgryzienia


Dlaczego
Dlaczego tak się stało Boże
Czy tak być musiało
Pytania dzisiaj mnożę
Jaki sens to miało

Odeszli najlepsi z nas
Mądrością, misją, wiarą
Dlaczego znów katyński las
Nie pojmę żadną miarą

Nadzieją czoło me zdobisz
Mimo że dusza się lęka
Ty Boże wiesz, co robisz
Choć po ludzku serce pęka

Na  zawsze
Szczęśliwy, co wolność odkrył
w skrzydłach rozpiętych
Roztańczone jego serce
dusza wniebowzięta

Otulony chmurami unosi się
w bezkresnej przestrzeni
Już ptakom nie zazdrości
nic nie pragnie zmienić

Chciałby tylko chwilę uchwycić
na zawsze, bo ciągle mało
Zbyt to jednak cudowne
by wiecznie trwało


Traviaty pejzaże
W kulisach serce drży
Gdy pierwsze dźwięki słyszę
To wcale mi się nie śni
Już czas rozpocząć grę

Violetty śpiew rozbrzmiewa
Ja tutaj jestem? - tak
I myśl we mnie dojrzewa
Że to szaleństwa smak

Uniesiona Adamka batuta
Piękne solistów twarze
Orkiestry za nutą nuta
Traviaty to pejzaże

Szalony bal aż do świtu
Cudowny pląs Cyganek
Chór matadorów z Madrytu
Scena za sceną wyśpiewane

Na chwałę i cześć miłości
Która do wyrzeczeń zdolną była
Łzę roniąc w samotności
Zranić nie potrafiła

Spotkanie zakochanych
O wspólnej przyszłości marzenia
Skupienie na twarzach zebranych
I szczere widowni wzruszenia

Wątłe ciało chorobie ulega
Przed oczyma życie się przewija
Ostatni czuły gest Alfreda
I nagle wszystko cicho mija

Już czas zakończyć grę
To wcale mi się nie śni
Ostatnie brawa słyszę
A serce ciągle drży


Sumienie
Sumienie nie milkniesz
Gdy wokół hałas nieznośny
Sumienie nie milkniesz
Gdy cisza w uszy kłuje
O sędzio sprawiedliwy!
Ty zawsze pracujesz


Nie zapomnij

Martwisz się, biegniesz, kupujesz co trzeba
By móc żyć na tym świecie
Ziemia jest tylko przystankiem do nieba
Czy pomyślałeś o bilecie?

Urodzona 22 stycznia 1954 roku w Rzeszowie. Tam też ukończyła II Liceum Ogólnokształcące oraz studia w Wyższej Szkole Pedagogicznej. Z wykształcenia rusycystka i polonistka. W zawodzie nauczyciela przepracowała 35 lat, w tym 33 lata w Szkole Podstawowej im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Tuszymie.

TERESA ELŻBIETA PYZIK - emerytowana polonistka

Od 2011 roku, po przejściu na emeryturę zaangażowała  się w prace dwóch sekcji Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej: Mieleckiej Grupy Literackiej SŁOWO oraz Klubu Środowisk Twórczych.
Od roku 2015 zasiada w Zarządzie Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej. Pełni funkcję sekretarza i edytora tekstów w Klubie Środowisk Twórczych. Wiceprezes Mieleckiej Grupy Literackiej SŁOWO” TMZM.

W KŚT wykorzystuje swoje umiejętności polonistyczne; jest edytorem i korektorem tekstów. Uczestniczy w spotkaniach, plenerach, plenerach, wycieczkach, wystawach, by móc utrwalać  wszystkie wydarzenia na forach internetowych klubu i w kronikach.
Współredaktorka i korektorka publikacji książkowych   Klubu Środowisk Twórczych m.in. „Szepty duszy”, „Tworzą piękno”, „Życie sztuką jest- malarstwo”. Korektorka wydania 1.2. i 4. „Artefaktów”. Wchodziła w skład zespołu redakcyjnego mieleckiego rocznika kulturalnego „Artefakty (2012, 2013, 2014, 2015, 2016) oraz almanachu Mieleckiej Grupy Literackiej SŁOWO „Schowane między słowami”. 

W 2014 r. w Ogólnopolskim Konkursie Literackim „Na skrzydłach Ikara” zdobyła trzecie miejsce, a w 2017 i 2026 roku w Ogólnopolskim Konkursie Literackim „Na skrzydłach Dedala” zdobyła pierwsze miejsce.

Jurorka w konkursach literackich, „Lotnicze wspomnienia moich najbliższych” oraz konkursach recytatorskich w szkołach średnich, a także w konkursie powiatowym „Barwy mojej Ojczyzny” oraz w Biesiadach Poetyckich w Zespole Szkół im. prof. Janusza Groszkowskiego w Mielcu, w Komisji Konkursowej „Laury olimpijskie i poezja” SP nr 7 w Mielcu.

W październiku 2012 roku wydała debiutancki tomik poezji „W lustrze babiego lata”, którego promocja miała miejsca w MPB w listopadzie tegoż roku. 25  listopada 2017 roku ukazał się drugi tomik poetki „W niepokoju myśli”, a w 2018  trzeci zbiorek „Wiersze nieplewione”, a w 2024 roku czwarty tomik „W meandrach pamięci”.

W sierpniu 2017 roku jej nazwisko znalazło się w Encyklopedii Miasta Mielca.
19 grudnia 2017 roku w tygodniku regionalnym „Korso” ukazał się wywiad z poetką „Nie daję się rutynie”. 
Gościła w programie "Parnas" TVP Rzeszów, prezentującym działalność tej zasłużonej w województwie podkarpackim  formacji ludzi pióra , gdzie czytała swoje wiersze. 

28 lutego 2024 roku udzieliła wywiadu w Rzeszów Info – Literacki Rzeszów.
Odbyła wiele spotkań autorskich: w Woli Mieleckiej, w SP nr 9 w Mielcu, w Przedszkolu im. Kubusia Puchatka w Mielcu, w Samorządowym Domu Kultury w Tuszymie, miejscowości w której przeuczyła 33 lata.

Jej wiersze drukowane były w ogólnopolskich wydaniach Poezji dzisiaj, miesięczników: Nasz Dom Rzeszów, Radostowa, Śląsk.
Brała udział w Narodowych Czytaniach „Wesela” Stanisława Wyspiańskiego, „Ballad i romansów” Adama Mickiewicza, „Nad Niemnem” Elizy Orzeszkowej.
Bierze czynny udział w promocjach autorskich poetów SŁOWA, współpracuje z twórcami Podkarpackiego Uniwersytetu Ludowego w Tuszymie.

Towarzystwo Miłośników Ziemi Mieleckiej uhonorowało jej pracę odznaką 40-lecia i Złotą Odznaką 50-lecia TMZM. Posiada Honorowy Certyfikat Klubu Środowisk Twórczych.

Wyróżniona medalem Komisji Edukacji Narodowej(2011) odznaką „Zasłużony dla Kultury Polskiej” (2014)przez ministra kultury i dziedzictwa narodowego, Brązowym Krzyżem Zasługi [2019] nadany przez prezydenta RP.

Artykuły:
W lustrze babiego lata Elżbiety Pyzik

u schyłku

za progiem tyle dróg
śnieg szarości wybiela
sumienie usypia
stary rok kartki liczy
odmierza godziny
upadki Ikarów do wora wciska
cichy poblask kominka
drogę w przyszłość wyznacza
ryzyko porażki myśli odważne
przywołuje do poziomu morza
nawet niżej do depresji
obarczona pękatym brzemieniem doświadczeń
czekam na ruch ze strony przybysza

bezsenność
Stado baranów
sięgnęło Jakubowej drabiny

Myśli z prędkością światła
bombardowały umysł,
plącząc postaci i wydarzenia.

Zegar na wieży kościelnej
kończył kolejny pracowity dyżur.

A ona?

Ona prężyła się zalotnie
na poduszce snów.
Bezsenność jestem
- szeptała.

Rodzicom
ciemne ramiona krzyża
ozdabiam kirem bólu z którym potrafię już żyć
kwiaty chryzantem
wkładam do wazonu
by czuły się jak firanka wspomnień
odprowadzona w ostatnią drogę
zapalam świeczkę pamięci
by poczuć ciepło Waszych serc
wrastam w płytę chodnika
i trwam i prowadzę monolog
który nie dokończy niedomówionego

***
tylko w poezji
duszę swą odsłaniam
na chwil kilka
a ramiona twe
otwarte są
na moje słowa
zamykam miłość naszą
i strzegę przed światem
odkrywam prawdę
między wierszami
wybiegam na spotkanie
i spełnienie
jestem wolna od myśli
spokój burzących
mój świat ze snu
prawdziwy się staje
i kochać mi wolno

dłońmi ramion dotykam
i skrzydła wyczuwam


lubię
zatrzymywać cię wierszem
nad kubkiem kawy porannej
kiedy samotność strwożona
umyka w zastygłe ramiona nocy

a ty
kreślisz mój portret
pocałunkiem słów nie wypowiadanych
pragnieniem miłości
która syci nie karmi

dotykiem dłoni
przemierzającym sny
do miejsc nieznanych

i jestem twoją Ewą
w chaosie przemijania

***
gdy jesień na dobre zagości
w mych progach
babie lato zwiąże w kokardę
rozpierzchłe marzenia

na tafli lustra
zakreślę palcem twe imię
a noc zaczesze biel włosów
bolesnym wspomnieniem

lekcję nadziei będę odrabiać
do ostatnich godzin snu


kocham
spokój moich myśli
gdy tuż obok jesteś

szybkie ruchy dłoni
wygładzające drogi zmarszczek

tak radosne lustro wnętrza
jak o świtaniu łąka kwiatów

rozciągam po naszym niebie
aby jawą się stały
niedomalowane do końca tajemnice

słowami wypełniam usta
o podróży wspólnej

bo ciągle jesteśmy spóźnieni

więc może tym razem
zdążymy
na wspólne przemijanie


jutro
jest czekaniem
do miejsc nienazwanych
gdzie wiatr rzeźbi dla nas
przystań dni

gdzie o poranku
nieskalanym żadnym błędem
oddechy wyrównuje
wygładza wgłębienie
na poduszce twoich oddaleń

dłonie w dłoni układa
rozpala zmysły poezją syte

a księżyc
drogę pospiesznie
wśród gwiazd wymiata
romantyk stary

Haiku

***
na moim niebie
słońce twe imię kreśli
słów brak emocjom


***
pierwszy przymrozek
chryzantemy na grobach
wartę skończyły

***
z nieba błękitu
spływają tchnieniem wiosny
poezji skrzydła


***
przez iskry w oczach
tchnienie na ego spływa
trwa lato w sercu


***
ty ja i lato
zauroczeni wizją
czasu przyszłego

***
kończący się dzień
kartka zapisana
drobną czcionką serca

***
maturę zdaje
sędziwy kasztanowiec
powtórka za rok

***
rozterki duszy
na wietrze chorągiewka
przeciągam strunę

***
wypiję kwartę lata
chwycę słońce w locie
utonę w marzeniach

***
zapach lata
w pamięci zapisany
kłosami zboża

***
zamknęłam myśli
w haiku napisanym
barwami lata
***
przymrozek na trawie
rozpuszcza się wraz z cukrem
w filiżance kawy

***
po winorośli
przemknął słońca promyk
rodzynków żniwa

***
płomienie wspomnień
jak żywe na granicy
życia i śmierci

***
wełniane skarpety
mole wyżerkę zrobiły
a mróz trzyma

***
radośnie białe
róg Amaltei skradły
szlak nieprzetarty

***
woda się marszczy
wiatr chmury rozwiesza
pragnę spokoju.

Maziarz Danuta Urodzona w 1958 roku w Mielcu. Tutaj ukończyła II Liceum Ogólnokształcące im. M. Kopernika. Absolwentka Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie, z tytułem magistra rehabilitacji ruchowej.

Obecnie emerytowana nauczycielka Szkoły Podstawowej nr 3 w Mielcu, szczęśliwa żona, mama i babcia.

Uważa, że emerytura to świetny czas na rozwijanie swoich zainteresowań i pasji. Lubi aktywny tryb życia, ciekawe podróże, fotografowanie i spektakle muzyczne. Zachwyca ją bezmiar wszechświata i jego Stwórca. 

Od 2020 roku jest członkiem Mieleckiej Grupy Literackiej SŁOWO TMZM. Pisze, publikuje i bierze udział w projektach realizowanych w tej grupie i poza nią.

Wielokrotna laureatka konkursów literackich. W 2020 roku zdobyła I miejsce w Ogólnopolskim Konkursie o św. Janie Pawle II „Co powiedzieć chciałeś, kiedy w oknie stałeś…”(forma literacka dla dorosłych). Uczestniczyła w ogólnopolskim wydarzeniu literackim „Narodowe czytanie 2022”. Jest trzykrotną laureatką konkursu „(nie)Odkryta ziemia mielecka. Nagroda artystyczna im. Marii Błażków” (2021, 2022, 2023); laureatką „Konkursu literacko – poetyckiego dla seniorów” – Senioralia 2022 i konkursu fotograficznego: „Szukanie historii. Tropami zabytków językowych Mielca” (2022); Laureatka XIII i XIV Ogólnopolskiego Konkursu Literackiego „Na skrzydłach Dedala” – Mielec 2023 i 2024; Konkursu poetyckiego dla seniorów pn. „Konkurs jednego wiersza dla seniorów” (2024); Wyróżniona w XXXI edycji Międzynarodowych Spotkań Poetów „Wrzeciono 2025” w Nowej Sarzynie.

Jej wiersze ukazały się w almanachach: „W przestrzeniach wyobraźni”, „Pozwólmy mówić słowom”, „Na fali słowa”, w „Almanachach Poetyckich 30, 31 i 32 Doroczne Spotkanie Poetów – Przemyśl 2024, 2025 i 2026”, w Almanachu XXXI Międzynarodowych Spotkań Poetów „Wrzeciono 2025” oraz w Almanachu 20-lecia MGL SŁOWO „W ogrodzie słów” (2026). Jest autorką dwóch tomików poezji: „Z nurtem czasu” (2024) i „Życiem pisane” (2026). Wchodzi w skład zespołu redakcyjnego pisma Parafii MBNP w Mielcu: „IKONA”.

W 2026 roku wyróżniona odznaką honorową „Zasłużony dla Kultury Polskiej”.


Wyścig
Młodość z czasem się ściga
na skróty
niecierpliwie
szybko, szybciej, najszybciej
namiętnie
żarliwie.
Uczucia jak strugi deszczu
kapią z rzęs parasoli
śmiech zmieszany ze łzami
raz śmieszy
raz boli.
Młodość z czasem się ściga
goni, biegnie, zdobywa
czasem z czasem flirtuje
chmur dotyka
żartuje.
Z czasem czas jakby szybszy
choć niedościgniony
w swej skrupulatności
kiedy metę przekracza
nie ma z nim młodości.

Młodość trwać może wiecznie 
tylko we Wieczności.


Drugi człowiek
Niezgłębiona jest tajemnica
drugiego człowieka
Widzimy go
lecz nie przenikamy
Słyszymy
choć nie do końca
i nie z pewnością
Nigdy nie wiemy
gdzie jest oryginał
na zewnątrz
czy w środku
w obrazie
czy w sercu
w pozorach
czy w rzeczywistości
Stwórca nie przeszkadza
pozwala błądzić w interpretacjach
zadziwia mistrzostwem zawiłości
kolorytem uczuć i odczuć

Drugi człowiek
Studnia bez dna.


POTOMKOWIE DEDALA

Nogi stąpają po ziemi
a głowa
pełna ikarowego zachwytu
snuje nowe plany.
Potomkowie Dedala
unoszą się wysoko
wyżej, jeszcze wyżej
przekraczając granice niemożliwego.

Uwolnieni od grawitacji
zamknięci
w statkach powietrznych.
Wolni
a jednak ograniczeni.
Zdobywcy kosmosu
uzależnieni od tlenu.

Trudno balansować
między Dedalem a Ikarem
między granicami
bezpieczeństwa i poznania.
Wznieść się ponad rutynę
nie ignorując linii rozsądku.

Potomkowie Dedala
zamknięci
w statkach kosmicznych
uwieczniają w kadrze
marzenia Ikara.
Inspirują
nowych Odkrywców
gotowych zaryzykować wszystko
nie mając gwarancji na nic.

Poszukiwacze wolności doskonałej.


UKRYTE PIĘKNO
Najpiękniejsze miejsca na ziemi
to te, z dala od zgiełku
gdzie otulony ciszą
płynie w powietrzu
szum strumyka
a gwiazdy czekają
na marzycieli
gdzie zagubione
w drzew gęstwinie jeziora
wciąż niecierpliwie wyczekują
swoich nowych odkrywców.
To tutaj stajesz się częścią natury
jej oddechem
zanurzasz się w jej barwach
upajasz odgłosami
szeptami, wyznaniami
przekraczasz granice czasu
i przestrzeni.

Natura, to ty.

Miłość

Miłość
to powiew wiatru
zapach akacji
i śpiew słowika
uśmiech co płacze
łzy co się śmieją
dwóch serc muzyka.

Sielanka
Miłość chabrów i maków
w łanach zbóż ukryta
taka prosta i skromna
a tak znakomita

CZTERY PORY ROKU
Wiosna
Bzy, stokrotki, kasztany,
bratki, tulipany,
kwitną wśród śpiewu ptaków
wiosny pejzażami.

Lato
Lato kolorami dojrzewa
myśli leniwe rozgrzewa
tylko drzewa nieruchomo wyniośle
słuchają jak trawa rośnie.

Jesień
Lecą z nieba deszczu strugi
w trawie kąpią się kasztany
a artysta roztargniony
rozlał farby w drzew korony.

Zima
Szroni drzewa mróz siarczysty
i w baśniowych krajobrazach
promienisty uśmiech słońca
odbija się w ludzkich twarzach.

Codzienność
Codzienność zwyczajna
powszednia i szara
codzienność tak zwykła
że do przewidzenia
codzienność
niezmiennie w rutynę ubrana
chociaż dni mijają
nic się w niej nie zmienia.

Jak taka codzienność może nas zachwycać?
I co w niej szczęśliwe, skoro nieszczęśliwa?

Dowiesz się gdy stracisz
co naprawdę znaczy
ten urok ukryty
spokojnego życia
…
że każdy dzień nowy
to dar niesłychany
za darmo
w Twe ręce na służbę oddany.

List do Jana

„ Nie posprzątasz mieszkania
nie podlejesz dziś kwiatków”
„Duszę skrzypiec obudzisz”
grając przy swoim dziadku.

„Nie przeczytasz gazety
nie zapłacisz podatku”
Już zapięty w „Sutannie”
guzik życia ostatni.

Zostawiłeś nam wiersze
i na płycie śpiewanie.
My będziemy pamiętać
Ty też wspomnij nas Janie.

/wiersz dedykowany Janowi Robakowi, a napisany, jako odpowiedź na jego wiersze: „Stare skrzypce po dziadku” i „Sutanna”/.

Danuta Maziarz



Spacer

Idziemy razem
śladami przeszłości.
Powoli stawiasz kroki
w obcym tu i teraz.
Przemierzamy przeszłość
przysłoniętą niepamięcią.
Wydobywamy z niej
promyki słońca.

Jutro pójdziemy
tą samą drogą.
W starych śladach
odkryjesz nowe.
Znowu zanurzysz się
w niepamięci.
Odwiedzisz obce
tu i teraz.

Tymczasem
bój wygrany.
Razem idziemy
śladami przeszłości.
Niepamięć
nas nie zniewala.
Trzymamy się
mocno za ręce

bo tylko miłość się liczy

a Miłość
to my Mamo.

Moje miasto

W moim mieście
wszystko takie moje
widok z okna
znajome ulice
śmiech przyjaciół
serca niepokoje
szkolny dzwonek
splecionych rąk dwoje.

To z Wisłoki nurtem zawsze płyną
najpiękniejsze dziecięce wspomnienia
i choć życie ciągle gna to przodu
dawnych czasów ta pogoń nie zmienia.

W moim mieście
wysoko w obłokach
samolotów
znajoma muzyka
chór kibiców
wtóruje na dole
duch sportowy
mknie wciąż po ulicach.

To z Wisłoki nurtem zawsze płyną
najpiękniejsze młodości wspomnienia
i choć życie ciągle gna to przodu
dawnych czasów ta pogoń nie zmienia.

W moim mieście
na zegarze życia
wciąż się przeszłość
z przyszłością spotyka
a Patronka
czuwająca w górze
nad tym miastem
cichutko przemyka.

W moim mieście
wszystko takie moje.

Z tęczowej perspektywy
Rozpinasz tęczę
więc biegnę.
Głowę zanurzam w obłokach.
Zerkam dyskretnie na ziemię
by sprawy ogarnąć
z wysoka.
Wszystko jest dziwnie maleńkie
po ziemsku zagmatwane.
Gdy idę po tęczy
do Ciebie
spokój ogarnia mnie
Panie.

Gdyby
Gdyby tak można zmierzyć
mądrość i głupotę
i na tej podstawie
przydzielać robotę.
Głupi myśli, że mądry
a mądry, że głupi
jeden i drugi w błędzie
a obcy kraj łupi.

Samotność
Cisza tak głośna
że aż nieznośna

Krytyka
Krytyczne uwagi zmuszają do refleksji
pomagają widzieć siebie oczami innych
dla wielu to trudny kęs do zgryzienia
nie ma się czym delektować, a przełknąć trzeba.

Marzenia
Naukowcy zamknęli je
w kopule naszej głowy
ale one nie wiedzieć czemu
ulatują na zewnątrz.
Unoszą się wysoko
coraz wyżej
aż znikają w błękicie
otulone ciepłem radosnego słońca.
Wystarczy zamknąć oczy
by poszybować z nimi
w nieznaną niecodzienność.
Na skrzydłach wyobraźni
lekkie jak puch ciało
posłusznie podąża szlakiem marzeń.
Opadają łańcuchy grawitacji.
Jesteśmy wolni.

Dojrzewanie miłości
Bezgranicznie ufająca
miłość dziecięca
Pełna pytań bez odpowiedzi
miłość młodzieńcza
Nieustannie wątpiąca
miłość dorosła
I ta cicha
przekraczająca próg nadziei
miłość dojrzała.


Beata Borowska-Setera
Urodzona 15 grudnia 1978 roku w Pszczynie. Z Mielcem związała się od połowy lat 90. XX w., włączając się i współtworząc życie literackie miasta. Została członkiem Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej im. prof. Władysława Szafera i Mieleckiej Grupy Literackiej SŁOWO oraz Regionalnego Stowarzyszenia Kultury w Rzeszowie.

Jest autorką tomików poezji: „Przedświt” [2023] i „Awizo” [2025] oraz aforyzmów, krótkich form literackich i tekstów satyrycznych, które zostały opublikowane w m.in. Miesięczniku Społeczno-Kulturalnym NASZ DOM RZESZÓW, Internetowym Magazynie Kultury Popularnej „ESENSJA.PL”, publikacjach zbiorowych Dorocznych Spotkań Poetów w Przemyślu [2023, 2024, 2025, 2026], almanachach MGL SŁOWO „W przestrzeniach wyobraźni” [2021]. „W ogrodzie słów” [2026], publikacji Podkarpackiego Uniwersytetu Ludowego z siedzibą w Tuszymie „Na fali słowa” [2024].

W swej twórczości podejmuje tematykę przemijania, relacji międzyludzkich, codzienności i kondycji współczesnego człowieka, łącząc refleksyjność z humorem i wnikliwą oceną rzeczywistości. Jest laureatką licznych ogólnopolskich konkursów literackich, m.in.: Ogólnopolskiego Konkursu Literackiego „{nie}Odkryta Ziemia Mielecka” im. Marii Błażków [2024], Ogólnopolskim Konkursie Literackim „Na skrzydłach Dedala” [2024], Konkursie Poetyckim „Ojciec Makary Demeski – Apostoł Pokoju” organizowanym przez Zakon Karmelitów Bosych w Przemyślu {2024}. Nadsańskich Spotkań Poetyckich [2026], Turnieju Jednego Wiersza im. Ryszarda Szocińskiego [2026].

W 2025 r. została wybrana na prezesa Mieleckiej Grupy Literackiej SŁOWO i do Zarządu Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej. Jako prezes MGL SŁOWO organizuje konkursy literackie, spotkania autorskie, warsztaty, promocje książek, wydarzenia patriotyczne i edukacyjne oraz przedsięwzięcia integrujące środowiska twórcze. Współpracuje z instytucjami kultury, szkołami, bibliotekami, samorządami i organizacjami pozarządowymi, promując twórczość lokalnych autorów i czytelnictwo. Konsekwentnie stara się budować trwałą przestrzeń dla rozwoju mieleckiego środowiska literackiego oraz promować Mielec jako miasto otwarte na kulturę, sztukę i słowo.


***
Widziałam młodość…
Siedziała na ławce z papierosem w dłoni
Zgarbiona czekała aż wiatr deszcz przegoni
Piękna jak bogini narzekała głośno
Że przez te trawniki buty tylko mokną

Widziałam starość…
Tańczyła boso w deszczu o poranku
W pomarszczonej sukni przysiadła na ganku
Białe pukle włosów wiatr w warkocze splatał
Planowała podróż gdzieś na koniec świata

Zapytałam młodość czy pójść ze mną zechce
Znudzona odparła - mnie się chyba nie chce
Starość na te słowa błysnęła oczami
Jestem spakowana - kiedy zaczynamy?


***
Mówili o niej że wariatka
Gdy uparcie dążyła do celu
Że nie warta ni tynfa ni kwiatka
Nie poddała się a chciało wielu

Jej upadku czekali dewoci
Specjaliści od fałszu i świętych
Nikt nie palił się do pomocy
Każdy cudzym życiem zajęty

Ona biegła po swoje marzenia
Niosąc wieniec na głowie pogardy
Tylko Ci mogą życie swe zmieniać
Co nie boją się awangardy


***
Pod cudzą kołdrą ujrzeć najłatwiej
Krzywe poduchy, brudne pościele
We własnym łóżku światełko gaśnie
Po rozgrzeszenie pędzi w niedzielę

Sprawiedliwością krzywdę tłumaczy
Tych co odwagę sobą być mieli
Diabłem orzeknie, karę wyznaczy
Stęchlizny własnej ślepy pościeli

Brak tolerancji racją okrzyknie
Sobie podobnym brawo bić będzie
A jeśli w tłumie na moment zniknie
Kołtun na głowie rozpoznasz wszędzie


***
Po dwóch stronach stołu oboje siedzą
A blatu gładkość jak ocean dzieli
Dzisiaj niewiele o sobie wiedzą
Co ich łączyło już zapomnieli

Że sam ją wybrał on nie pamięta
W niej też się wszystko jakby zatarło
Żadne nie zadba by chociaż w święta
Spróbować wskrzesić coś co umarło

Cisza nad stołem rosła przez lata
Gdy obojętność burzyła mosty
Prawie pół wieku razem dla świata
Od dawna są już dla siebie obcy

O tym że kiedyś inaczej było
Niemi świadkowie na strychu świadczą
Pożółkłe zdjęcia a na nich miłość
Czasu nie cofną dziś nie wystarczą

 

Stenia – Funia Krawiec
Rodowita Mielczanka, tutaj ukończyła Szkołę Podstawową oraz Liceum Ogólnokształcące. Absolwentka Wychowania Przedszkolnego w Tarnowie, WSP w Kielcach o kierunku Nauczanie  początkowe, posiada stopień nauczyciela dyplomowanego. Instruktorka harcerska aktualnie działająca w Kręgu Instruktorów.

Autorka tomików "Wiersze Wybrane"- 2020 i 2021, "Okna" 2023, „Opowieści liryczne" 2024.
Do Grupy Literackiej Słowo przy TMZM należy od 2020 roku. Jej wiersze ukazały się w Tygodniku Regionalnym Korso. Tam publikowała również artykuły na temat edukacji i wychowania dzieci.
Publikowała w almanachach MGL SŁOWO TMZM ”W przestrzeni wyobraźni" oraz w „Ogrodzie słów".
W almanachach PUL w Tuszymie "Pozwólmy mówić słowom" "Na fali słowa".
W almanachu poetyckim "Doroczne spotkania poetów" w Przemyślu 2025.

Laureatka konkursów literacko poetycznych dla Seniorów Mielec 2024, konkurs "Jednego wiersza"- Przystań literacka Dzikowiec 2025,"Na skrzydłach Dedala" 2024. Z rąk Prezydenta miasta Mielca otrzymała Certyfikat "Senior Roku" 2024.

Za działalność społeczną wyróżniona wpisem w Encyklopedii Miasta Mielca.

W roku 2026 otrzymała od Minister Rzeczypospolitej Polskiej i Dziedzictwa Narodowego odznakę "Zasłużony dla Kultury Polskiej”. 

Obecnie przebywa na emeryturze. Kocha muzykę pasjonuje ją literatura uwielbia podróże bliskie i dalekie.

Nostalgia
Był czas była radość
zachwyt i miłość
była wolność
wszystko było
takie proste
łatwe
i
naturalne
było pięknie

Ale nagle zatrzymał się czas
został smutek i żal
jest ciężko
i
smętnie
A ja kocham
i
tęsknię
że aż boli serce
tęsknię za czasem
który przeminął
za świeżym zapachem
skoszonej trawy
za czystym powietrzem
za słońcem tak przenikliwym
tęsknię
za ciepłem drugiej duszy
za wolnością bez ograniczeń
tak bardzo tęsknię

Czy tak miało być
Czy o to ci chodziło
Do czego doszedłeś człowieku

Wiersz powstał w czasie lock down


Marzenie
Widziałam piękną wiosnę
majestatyczną spokojną
zrywała kwiaty
w ogrodzie
na łące
układała je w bukiet
a każdy kwiat coś znaczył
stokrotka- niewinność – dziecka
fiołek - wierność swoim ideałom
tulipan- nadzieję na lepsze jutro
a hiacynt- pokój
a - róża miłość
Proszę cię wiosno
spełnij marzenie
Przynieś nam bukiet
wiary nadziei miłości
na lepsze jutro
i pokój na świecie
Obdarz radością
matki i ojców
uśmiechem wszystkie dzieci
spokojnym domem
i snem
niech zawsze w ich sercach
słońce świeci
wiosno!
Bądź zwiastunem dobrych wieści


Nie wyszło
Było lato
gorący lipiec
słońce tak cudowne
i
pogodne dni
było zauroczenie sobą
i
marzenia
żeby zawsze ze sobą być
lecz czas
zweryfikował wszystko
z wielkich marzeń
nic nie wyszło
każdy poszedł w swoją stronę
jest wspomnienie
więcej nic.


Łzy
Po zmienionej umęczonej
udręczonej twarzy
spływały łzy
dla małej dziewczynki
widok płaczącego mężczyzny
był bardzo bolesny
a przecież
nikt nie był w stanie
przewidzieć biegu zdarzeń
nikt nie był winien
ten obraz na zawsze
utkwił w sercu dziecka
już nigdy więcej
ani przed
ani potem
nie widziała płaczącego
ojca

Stenia–Funia Krawiec

 

Urodziła się w Mielcu i z tym miastem jest związana. Obecnie od ponad dwudziestu czterech lat mieszka w Tuszymy w gminie Przecław. Absolwentka I Liceum Ogólnokształcącego w Mielcu i Uniwersytetu Rzeszowskiego. Doradca zawodowy, a obecnie szczęśliwa emerytka. 
Członkini Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej im. Władysława Szafera. Należy do Mieleckiej Grupy Literackiej "SŁOWO”. 
Jest członkiem lokalnych stowarzyszeń "Razem dla Tuszymy” i "Przecławski Krąg”.
Wydała trzy tomiki poezji - "Anioły”, "Autograf”, "Wiersze zadane”.
Publikuje swoje wiersze w Almanachach wydawanych przez Mielecką Grupę Literacką "SŁOWO”.

Miłośniczka sztuki. Pisze wiersze, bajki dla dzieci, maluje. Zachwyca ją piękno świata, które pragnie uwieczniać i przekazywać innym. Słowem i pędzlem utrwala spostrzeżenia i emocje. Obrazuje otaczającą rzeczywistość, blaski i cienie codziennego dnia i odświętne uniesienia wszystkim co piękne.

 


Gałczynienie

jutro popłynę łodzią codzienną 
granatem nieba
i godzin szarością dnia

bo Ja zwyczajna

jutro popłyniesz jak księżyc złoty
wiatrem pędzony
tak wiem o tym

bo Ty zwyczajny

zwyczajni ludzie
zwyczajnie płynąc
zwyczajnie są

nadzwyczajni


Widok z okna

na wyciągnięcie ręki 
ściana szpikulców na złotawo burych pognieciuchach
balansuje chwiejno powiewno

prześwity błękitu
szaro smutne utykają przestrzeń
rozświetlając taflę 
szmaragdowo igłową

serca drzewostanu 
kształtnie zakute szumią przestrzennie 
ciszy szpilkowej
kantylenę liryczną
zielono rytmiczną


Zawieruszenie

szpargałki sentymentalne
pozostawione

czasoprzedmioty zagospodarowujące chwile

urastają do niebotyczności

z nimi znajome
bez nich pokraczne

nic a świat


 Jutro

jeszcze wyzwanie
ale 
już pomieszane ze strachem
nie tylko z ciekawością

jeszcze

a chciałoby się zawsze

jutro też



 Mama

tyle
kropli dni
i
nocnych objęć Morfeusza

przytuleń promiennych
głośnięć emocjonalnych
utęsknień
wspólnych codziennie
i
nie pustki

tyle
Jej we mnie 
ile życia

 

 

Tomasz Pycior


Urodził się 30 stycznia 1941 roku w Trzcianie, w powiecie mieleckim. Po ukończeniu Szkoły Podstawowej w Trzcianie w 1955 roku podjął naukę w Liceum Sztuk Plastycznych w Sędziszowie Małopolskim. Po ukończeniu drugiej klasy tejże szkoły powrócił do domu prowadzić gospodarstwo rodzinne. W 1960 roku rozpoczął pracę w WSK Mielec, a w 1967 roku zdał maturę w Technikum Mechanicznym dział budowy płatowca. W WSK Mielec pracował do 1980 roku, od 1987 rozpoczął pracę w Iglopolu w Trzcianie.

Pisanie wierszy to jego życiowa pasja, piszał wiersze, często satyryczne, ukazujące przywary otaczających go ludzi, także „wielkich” tego świata. W 2006 roku otrzymał wyróżnienie za wiersze „Tęsknota” i „Jeszcze Polska nie zginęła” w konkursie poetyckim w Tuszowie Narodowym „Ojczyzna to kraj dzieciństwa”, wyróżnienie w konkursie poetyckim ”Wola Mielecka w wierszu i opowiadaniach” za wiersz pt. ”Korzenie”, a w 2007 roku w regionalnym konkursie literackim „Strzeż mowy ojców strzeż ojców wiary” otrzymał wyróżnienie za wiersz „Pieśń o Matce Bożej”. 23 września 2009 roku w czytelni Gminnej Biblioteki Publicznej w Tuszowie Narodowym odbyła się promocja tomiku poezji "Zostawić ślad". Za swoje prace zdobył dwie nagrody, cztery wyróżnienia, oraz kilka listów gratulacyjnych i dyplomów.

Drukiem ukazało się 8 autorskich tomików poezji, w tym jeden z fraszkami i innymi drobnymi utworami poetyckimi: Zostawić ślad (2009 r.), Rymowane myśli i spostrzeżenia (2010 r.), Sens życia (2011 r.), Wesele na wsi (2011r.), Historia powstania parafii Trzcianie (2011 r.), Fraszki i inne igraszki (2014 r.), Barwy rzeczywistości (2014 r.), Z życia wzięte (2015).

Tomasz Pycior zmarł 11 czerwca 2025 roku, w wieku 84 lat.


Artykuły:
1. Zostawić ślad
2. Rymowane myśli i spostrzeżenia
3. Wesele na wsi
4. Sens życia
FILM
Promocja tomiku poezji Sens życia - cz.1
FILM
Promocja tomiku poezji Sens życia - cz.2

 


Tomasz Pycior Wesele na wsi , spektakl „Młody chce układać życie”
DK Grochowe 16.06.2013

link do filmu: http://youtu.be/K0F0IR4iqbU
montaż : Zbigniew Wicherski


WDZIĘCZNOŚĆ DZIECI

Siądź porozmawiać pomóż rodzicom ;
kiedy ? jak w pracy lub za granicą
kto z takim starym rozmawiać umie
przecie on życia dziś nie rozumie.

Nie ma komórki ni iternetu
o czym z nim gadać można człowieku
o dawnych czasach które nie wrócą
czy o nieszczęściach które zasmucą ?

W żadnym temacie nie mają racji
stary - to towar już po gwarancji
co się go trzyma choć to kosztuje
a on nie schodzi i zastępuje.

Dziś się to dziecko wszystkim zasłania
a gdzie jest wdzięczność, gdzie przykazania ?
gdzie wiara ojców Boża nauka
to jak ją wpoić, jak nikt nie słucha ?

Że żadna cnota dziś nie jest w cenie
stąd postępuje zezwierzęcenie
jak się utrzyma dłużej w tym stanie
to kanibalizm wkrótce nastanie.

Tomasz Pycior,  26.07.2015 r.


O PANIE (pieśń)

O Panie któryś jest nad nami
trudy naszego życia znasz
co dzień o pomoc Cię błagamy
zwracając w Twoją stronę twarz.

O usłysz Panie nasz błagalny głos
oddal nieszczęść i chorób od nas cios
by powróciła do nas siła
Zelżał nasz los.

A kiedy przyjdzie z tym światem rozstanie
swą dobrotliwą podaj dłoń.
Do serca swego przygarnij nas Panie
promieniem łaski ogrzej naszą skroń.

Zapomnij naszych myśli błędny tok
na miłosierdzie swoje skieruj wzrok
w dobroci swojej na wieczny czas
przygarnij nas.    

Tomasz Pycior     03.08.2015


CO MOŻNA

Co można zrobić jak się jest stary
jak nie działają już żadne czary
jak się nie rusza ręką czy nogą
jak już lekarze pomóc nie mogą.

No można usnuć taką riposte
że wezmę umrę lecz to nie proste
bo kto normalny sam sobie szkodzi
a zwłaszcza gdy śmierć doń nie przychodzi.

Jak się nic złego nie dzieje w głowie
choć pamięć sprawna tylko w połowie
nawet gdy sprawność znacznie podcięta
adres do domu dobrze pamięta.

Można z wszystkiego uczynić kpiny
można ciężarem być dla rodziny
można od dzieci doznać przykrości
no i krzywd wielu w swojej starości.

Można też złożyć grosików pare
zwiedzać krajobraz i miasta stare
szlakiem historii ruszyć po kraju
w każdym miesiącu nie tylko w maju.

Wszystko tak proste patrząc z daleka
a bliżej spojrzeć to temat rzeka
Tu nie dosłyszy, tam nie dowidzi
i własnych ruchów człowiek się wstydzi.

Więc można tylko wieczór i z rana
składając ręce w modłach do Pana
ocierać z łezki oczy, jagody
jagody wspominać jak to było się młodym.  

Tomasz Pycior      05.08.2015



WOŁAM DO CIEBIE PANIE

Skoro tylko wstaję z rana
natychmiast wołam do Pana
do mego Boga na niebie
i szukam go koło siebie.

Jak ubranie biorę na się
głos ze serca wyrywa się
niechaj będzie pochwalony
Jezus Chrystus Bóg wcielony.

Kiedy idę do Kościoła
serce od radości woła
niechaj będzie pochwalony
Jezus Chrystus Bóg wcielony.

Gdy na krzyżu ujrzę Pana
zaraz padam na kolana
usta me szepczą w pokorze
bądź pochwalon dobry Boże.

Kiedy w czasie podniesienia
z sercem pełnym uwielbienia
wznoszę wzrok swój i w pokorze
wielbię Ciebie dobry Boże.

A wieczorem dobry Boże
zanim sen me oczy zmorze
Dzięki Tobie czynię Panie
za Twe nade mną czuwanie.

Kiedy przyjdzie dobry Panie
moje z tym światem rozstanie
nie wypuść mnie z swej opieki
bym pozostał Twój na wieki.

Tomasz Pycior    19.08.2015



POLITYKA

Wszystko co dzisiaj człowiek dotyka
właściwie mówiąc to polityka.
Co będzie w kraju, w rolnictwie, sporcie
jest polityką w każdym resorcie.

Między partyjne o władzę spory
kto teraz wygra bliskie wybory,
kto tu premierem państwa zostanie,
komu powierzy lud zaufanie.

Jakich się zasad Prezydent ima
co obiecywał dziś nie dotrzyma
jak obietnice miałby sforsować
ile to wszystko będzie kosztować ?

Jak dziś rolnictwo wybawić z nędzy
skąd na to wszystko dostać pieniędzy
gdy straszna susza ten kraj dotknęła
a nawet banków nie ominęła.

A tu uchodźców pcha się tłum dziki
mało że z Syrii, jeszcze z Afryki
Przyjaźń sąsiedzka dziś się zachwiała
a w kraju wojna już rozgorzała.

Miało być miło i zgodnie właśnie
tę politykę niech piorun trzaśnie !
Nie ma pieniędzy , braknie nam chleba
Jeszcze nam tylko wojny potrzeba.

Do głowy myśli przychodzi mrowie :
Czy ten świat cały stanął na głowie ?
W rzekach brak wody - budujemy wały
czy mózgi też nam wyparowały ?

Tomasz Pycior    20.08.2015 r.

 


 

Uroki życia

Piękny ten świat, gdy w letnie dzionki
Słoneczko złotem lśni,
Gdy nad polami dzwonią skowronki,
Kocham to ja i ty.
Piękny, gdy w wieczór słońce zachodzi
Za góry i drzew konary,
Najdłuższy cień wraz z tobą chodzi
I budzą nocne mary.

Piękny, gdy w ciepłą noc gwiaździstą
Po niebie księżyc kroczy,
Gdy pierś twa chłonie woń drzew czystą,
A w niebo wlepiasz oczy.
Lecz najpiękniejszy jest o świcie,
Słowik się ze snu budzi,
Jak człowiek kocha, tchnie w nim życie,
Jest najszczęśliwszym z ludzi.

Urzeka wiosną, czaruje latem
I dziwi się jesienią.
Czy denerwuje cię zimą zatem?
Czy twe poglądy się mienią?
A gdyby jednak wszystkie pory życia
Przeżywać jednakowo,
I zawsze byłoby coś do odkrycia,
Brać życie nie nerwowo.

A zawsze kochać, zawsze rozumieć
Następstwa i przyczyny,
Może przebaczyć, przemilczeć umieć
Obrazę, potwarz, drwiny.
Stanowczą ręką trzymać na wodzach
Swe nerwy, uniesienia,
Większe wrażenie zrobisz na wrogach
I bliższyś pogodzenia.

Może ktoś przezwie cię flegmatykiem
Lub spyta, co masz z tego?
Lecz tyś równania jest grafikiem
I wzorem dla każdego.
Śpiewać nie będą ci w podzięce,
Nie licz na dziękowanie,
Czyste sumienie, czyste serce
Tobie za wszystko stanie.

04 listopada 1992 roku

 


Coś o sobie


Nie widziałem cudów świata,
Nie na dworach życiem wiódł.
Moje życie z wsią się splata,
A rzeźbił mnie znój i trud.

W wiejskiej chacie urodzony
Edukację z życiem brał.
W wiosce też szukałem żony,
Bym z nią wspólny język miał.

Miłość ziemi swej Ojczyzny
Z mlekiem matki dzieckiem ssał.
Jej boleści, rany, blizny
W swoim sercu zawszem miał.

Stąd ją kocham, jak swą matkę,
Wszakże matek miałem trzy:
Jedna rodzi, druga karmi,
Trzecia łask swych daje mi.

Matko Boża – mnie grzesznika
Nie odpychaj, strzeż i chroń.
Ja prostackie swoje życie
Składam w Twą Matczyną dłoń.

A na ziemskim tym padole
Póki duch się we mnie tli
Moje czyny, myśli, wolę,
Pozwól ofiarować Ci.

Niech przygarną twe ramiona
To, co u stóp składam Twych.
Moją muzą była żona
Natchnień dobrych i tych złych.

Życie moje już przygasa,
Jeszcze tli się ducha żar.
Jeszcze pisak w ręku hasa
I w tym właśnie życia czar.


22 listopada 2002 roku


. . .

Wiatr niesie radość w majowym powiewie,
A raben wdzięcznie kwili gdzieś na drzewie,
W którego cieniu ja chwilę usiadłem
I w taką oto zadumę popadłem.

Kraj bliski sercu stanął przed oczami,
Kraj oddzielony lądem i morzami.
Kraj, co był dla mnie gniazdem jak dla ptaka,
Kraj ukochany przez serce Polaka.

Tam moja matka, co mnie urodziła,
Tam moja ziemia, co mnie wykarmiła,
Tam moja żona krząta się u chatki,
W której zostały moje lube dziatki.

Rwany tęsknotą, żal mi duszę ściska,
Patrzę na ptaka – łza mi z oczu tryska.
Widać w nim radość, bo wesoło śpiewa,
A moje serce cierpi, ubolewa.

Szczęśliwe ptaszę, bo nie zna tęsknoty,
Nie zna uczucia żalu, ni zgryzoty.
Zawsze znajdzie wyjście jeśli jest w potrzebie,
A jak ma rodzinę, no to blisko siebie.

Wszystko to prawda, co dotyczy ptaka,
Prawda, że tęskni serce Polaka.
Nie każdy w życiu może być ptakiem,
Polakiem zrodzon – zostaniesz Polakiem.

Springfield, 23 maja 1981 roku


Krwią męczeńską spłynął Katyń

Nad Katyńskim lasem, mgła zawisła sroga.
Wśród mgieł krzyk, płacz, lament wznosi się do Boga.
Pośród dymu, huku, języków płomieni,
Ulatują dusze z ciał żywcem pieczeni.
A cóż to za straszna chwila, taka sroga?
To kwiat Polskich dzieci ze skargą do Boga.
Bo lat siedemdziesiąt ta ziemia zabrała,
Kwiat inteligencji, tu leżą ich ciała.
Dlatego, że wiernie przy Ojczyźnie tkwili,
Tu za nią swe życie w ofierze złożyli.
Dziś z hołdem wdzięczność ekipa zdążała
I ta katastrofa okrutna się stała.
Razem z Prezydentem, senat i posłowie,
Najważniejszych działów, władz polskich szefowie.

Kilku generałów, księża i biskupi,
Zestaw polskich mózgów ten samolot skupił.
Był były prezydent Kaczorowski, który
Tu w czterdziestym roku sam uniknął kuli.
I ci, dzięki którym kraj wszedł do wolności,
A także legendy tej Solidarności.
Przed siedemdziesięciu laty, zbrodnia tu spełniona,
Która jeszcze dotąd, nie jest rozliczona.
Dziś znowu tę ziemię Polska krew zrosiła,
Tragedia, ten biedny lud osierociła.
O biedna kraino, gdyby ci Rodacy,
Co za Ciebie giną, wzięli się do pracy
I po garstce ziemi z Ojczyzny zabrali,
Toby dłońmi swymi Polskę usypali.

I znów Zygmunta dzwon poniósł smutny ton,
To wielkich ludzi zgon swym jękiem głosił on.
Wspomnienia nie starte łez potoku warte.
W dniu niezapomnianym, Papież był chowany.
A ile takich dni w pamięci naszej tkwi?
Lotnictwa polskiego kwiat, tragicznie na ziemię spadł.
Tyle nieszczęść, krzyżów zda się,
Spadło na nas w krótkim czasie.
Czy nie znak do dla nas nakazany z nieba,
Że nam się pod krzyżem zjednoczyć potrzeba.
Bo tylko pod krzyżem tylko pod tym znakiem,
Polska jest Polską, a Polak Polakiem.
Że czas skończyć kłótnię, niesnaski i spory,
Bo nadszedł czas próby, smutku i pokory.
A któż nas przed zgubą sieroty uchroni?
Chyba Matka Boża! Wołajmy więc do Niej.

Nie opuszczaj nas, nie opuszczaj nas,
Matko, nie opuszczaj nas.
Matko pociesz, bo płaczemy.
Matko prowadź bo giniemy.
Ucz nas kochać, choć w cierpieniu,
Ucz nas cierpieć, lecz w milczeniu..

10.04.2010r.

 


SMOLEŃSK

Nad smoleńskim lasem wielka łuna świeci
To w tym ogniu giną nasze polskie dzieci.
Wnętrze samolotu gdy w ogniu stanęło
Jakby je na ziemi piekło ogarnęło.

Do pasa lotniska sekund brakowało,
Kiedy to potworne nieszczęście się stało.
Właśnie lewym skrzydłem o drzewo zahaczył
I jak ranny orzeł sterowność utracił.

Cielsko samolotu z ziemią się spotkało,
Przy takiej szybkości w proch się rozleciało.
Wewnątrz nastąpiła tam śmiertelna trwoga,
Bo w ogniu znalazła się cała załoga.

Nikt z tej katastrofy nie pozostał żywy
I cudu nie było, tylko szok prawdziwy.
Choć wiele wypadków lotniczych już było,
Nieszczęście tej miary pierwsze się zdarzyło.

By dwóch prezydentów i z jednego kraju
Choć różnica wieku wraz poszli do raju.
Dziesięć najgłówniejszych w armii generałów
I przedstawicieli ważnych w Polsce działów.

Trzech wicemarszałków i trzech senatorów,
Piętnastu posłów, kilku członków BOR-u,
Biskupi, kapłani też dziesiątek bity,
Lekarze i bliscy z prezydenckiej świty.

Kwiat inteligencji, kadra doświadczona
Cały ciężar państwa był na ich ramionach.
Przed siedemdziesięciu laty kiedy tu zginęła
Tak i teraz męczeńską krwią ziemia spłynęła.

O nieludzka ziemio! Polską krwią zroszona;
Tyś szczątkami Polaków na wskroś przesycona.
Tyś okupem największym za wolność. Płacona
Jeszcze po siedemdziesięciu latach odnowiona.

Ci, co na miejsce kaźni swych ojców jechali,
Po raz drugi od Ciebie takich zdrad doznali.
Tyś już własnością Polski, polską krwią kupiona,
Bo od tej krwi polskiej – tyś sama czerwona.

Logicznego brak tu jest uzasadnienia;
Jaki cel ta tragedia miała do spełnienia?
Czy aż takiego wstrząsu trzeba było,
By polską krzywdę reszta świata zobaczyło?

A może to przestroga dla tych, co zostali,
By szkalowania innych wreszcie zaprzestali.
By jak misję traktować poselskie mandaty
Nie gryźć się o stołki, jak psy o ochłapy.

Niech pamięta Polak; Polka go zrodziła
I że polska ziemia jego wykarmiła.
Niech dług swój z honorem swej Ojczyźnie spłaci
A wtenczas będziemy silni i bogaci.

11.04.2010 r.


Kruchość życia

Jak się coś zaczyna, kiedyś skończyć musi.
Tu historię życia też poruszyć kusi.
Niewinnie poczęte, a walczy o życie.
Chce prawa do niego potwierdzić niezbicie.

Choć z pomocą innych, jakoś stawia kroki.
Z latami wyruszy sam w ten świat szeroki.
Musi tylko nabrać pewności i wiary,
Żeby poznać życia tajniki i czary.

Niełatwa to sprawa, twierdzę jak tu stoję,
Wiedzieć jak pokonać trudności i znoje.
Bo taka jest prawda o życiu niestety,
W większości zależne właśnie od kobiety.

Są jednak przypadki, a jest ich niemało
Od płci niezależnie cierpi każde ciało.
Czy to przez chorobę, samotność, rozstanie,
W końcu nie przewidzi nikt, kiedy nastanie.

Słuszną nazwą tego będzie przemijanie.
Żal, smutek niosące, to jest to rozstanie.
W większości, to każdy ma kogoś bliskiego,
Który w jakiś sposób przystaje do niego.

Kocha, przywiązuje, dzieli wspólne trudy,
Jada z jednej miski, pierze wspólne brudy.
Aż tu w jakimś czasie coś złego się stało,
Z niezależnych przyczyn jedno pozostało.

I bez pożegnania, bez jednego słowa,
Odszedł i to życie trza kleić od nowa.
Ile wtenczas żalu, ile łez wylanych,
Ile słów zostało niewypowiedzianych.

Prac niedokończonych i spraw niezamkniętych
Ile planowanych, nawet niezaczętych.
Ile bliskich zostało, że nie pomnę dzieci
On odszedł! Niech mu Światłość Wiekuista świeci.

Jeszcze jak dane mu było się nacieszyć życiem;
A jak młody, co mówić? Że stąd odszedł z niczym.
Odszedł, po nim kamień grobowy zostaje.
Zostałem przy życiu do myślenia daje.

Że wszystko, co tutaj zgromadzić się dało,
Dalej za nim nie pójdzie. Na ziemi zostało.
Że nie dobra zdobyte są dla Boga tronu
Lecz dla dobra duszy trzeba spuścić z tonu.

Dla żywych, tylko wspomnieć pozostało,
Że odchodzi człowiek, jakich bywa mało.
I że próżni po nim zastąpić nie sposób
Bo nie ma na ziemi identycznych osób.

14.04.2010 r.


O śmiechu prawie wszystko

Choćby rodzina na mnie się wściekła,
Cała publiczność mnie się wyrzekła,
Albo pół świata stało na głowie –
Nikt nie zaprzeczy, że śmiech to zdrowie!

Śmieją się dzieci, śmieją się młodzi,
Śmieją się starzy, bo co im szkodzi,
Śmieją się ludy i śmieją rody,
Kiedy do śmiechu znajdą powody.

Śmiejmy się szczerze z żartów, kawałów,
Śmiejmy się z pysznych i ideałów,
Z niewinnych figlów, udanej psoty
I z polityków, i ich głupoty.

Śmiejmy się z biedy i beznadziei,
Z błaznów, krętaczy i ze złodziei,
Z tych, co by chcieli, ale nie mogą,
Z tych, co nie dadzą przejść życia drogą.

Śmiech bywa słodki, szczery, naiwny,
Chytry, zgorzkniały i całkiem dziwny,
Kapryśny, kwaśny czy hałaśliwy,
Ładny i brzydki lub urągliwy.

Według odczucia lub też przyczyny,
Różne w uśmiechu stroimy miny.
Nawet nie zawsze wie o tym głowa
Jak się w uśmiechu buzia zachowa.

Najcudowniejszy jest uśmiech dzieci.
W źrenicach szczęścia iskierka świeci,
Czasem przez łzę, jakby z nadzieją,
Że starsi uśmiech ten zrozumieją.

Drugi, od młodej pary wysłany,
Jest dziwnym szczęściem nacechowany,
Niczym anielski, tak chciało by się
Jego zachować na całe życie.

Trzeci, dobroci – mądrej, dojrzałej,
Co daje spokój ludzkości całej.
Ma wyciszenie i ukojenie,
Tak pożądany niczym zbawienie.

Jest jeszcze uśmiech od reszty inny,
Taki na czasie – tolerancyjny.
Ja z niego śmieję się ust kącikiem,
Bo każdy uśmiech – jest odprężnikiem.

07 marca 1996 roku

 


Pies i kot

Na podwórku, gdzieś pod płotem,
Młody pies bawił się z kotem.

A miła to była zabawa:
Podskoki, koziołki, ucieczka, obława.

Sam styl tej zabawy, ten zapał uparty
Wskazywał na przemiłe obustronne żarty,

Że patrząc się nań z boku tak by się zdawało,
Że uczucie przyjaźni wiecznie będzie trwało.

Aż tu przy jednym z wywrotów mocniej przyduszony
Zamiauczał z bólu kocur dziwnie napuszony

I wystawił pazury, będąc w gniewu sztosie,
Drapnął nimi boleśnie psa po miękkim nosie.

Pies – by nie być dłużny fałszywemu kotu
Warknął, kłami błysnął, odwrócił sierść grzbietu

I już miał kłapnąć kota goniąc za nim w lewo,
Lecz ten zdążył już dopaść tam rosnące drzewo.

I z kocią zręcznością wspiął się nań szczęśliwie,
Tylko pies został pod drzewem szczekając zjadliwie.

Odtąd o skłóconych powiadali potem,
Że niejeden z niejednym żyją jak pies z kotem.

Stąd przysłowie bardzo stare:
„Każdy żart ma swoją miarę”.

04 lutego 1979 roku


Jak postrzegam świat

Już od wielu, wielu lat
Kocham życie i ten świat.

Świat dziecięcy, świat młodzieńczy,
Co się zawsze do mnie wdzięczy.

Podziwiałem świat dojrzały,
Był ciekawy i wspaniały,

Tajemniczy i nieznany,
Poznawany, odkrywany.

Żyłem w nim i w nim żem tkwił,
Bo ten świat – mym światem był.

W każdej chwili, w każdej porze,
W świt, skwar, mrok czy zmierzchu zorze,

Czy to w upał, deszcz czy mróz
Podobał mi się i już.

Podziwiam Twe dzieło Boże,
Piękniejszego być nie może.

02 czerwca 2001 roku

 


 

Westchnienie do Boga

Kiedy się budzę, kiedy wstaję z rana,
Nim zwykłą zacznę pracę,
Najpierw uklęknę i wołam do Pana.
Modlitwą ten dzień zacznę.

Dziękuję Bogu za to, że przeżyłem,
Że jeszcze dach mam nad głową,
Że żadnej klęski sam nie doświadczyłem,
Że szczęście i dostatek jest moją połową.

Kiedy w południe jękną głośno dzwony,
Zadumam się, westchnę może,
A myśl dziękczynna biegnie w nieba strony,
Z Twojej woli żyję Boże!

Po dniu całym spracowany
Nim odpocząć się położę,
Na kolanach, zatroskany,
Tobie dzięki czynię, Boże.

Za to słońce, co tak grzało,
Za ten wiatr, co wiał na pola,
Że mi się pracować chciało,
Za to, że chleb rodzi rola.

Za to, co się dziś zdarzyło,
Za ten piękny śpiew skowronka,
Za wszystko, co mnie cieszyło,
Za kwiat, co wyrasta z pąka.

Za wstające ranne zorze,
Za zmierzch, co zapadł za słońcem,
Wszystko Ty mi dajesz Boże,
Tyś początkiem mym i końcem.

05 lipca 1993 roku


PIOSENKA O PAPIEŻU POLAKU
Na melodię: Góralu, czy ci nie żal

Raz w Polsce Papież się zrodził,
Co po polskich górach chodził.
I lubił pływać kajakiem
I wędrówki górskim szlakiem.

Ref. A zawsze mu było żal
tych polskich gór i tych hal. (bis)

Kochał on młodzież i dziatki
I dróżki polne i kwiatki.
I chaty wiejskie rozsiane,
I dachy na nich słomiane.

Ref. I piosnki, co śpiewał bór,
I echo, co niosło wtór. (bis)


DLA UCZCZENIA PAMIĘCI NAJWIĘKSZEGO Z POLAKÓW, KAROLA WOJTYŁŁY
Na melodię Zapada zmierzch

Wśród wszystkich nazwisk otoczonych sławą,
Autorytetów świata, wielkich serc,
Choć wielu z nich tkwi pod polską buławą,
To Papież Polak najsławniejszym jest.
Z skromności swej i z dużej wiedzy znany
Przez cały świat naukę niesie swą.
Za prawość ducha WIELKIM mianowany,
W obliczu śmierci niesie godność tą.
A kiedy stawał przed obliczem Pana,
żeby rachunek z ziemskiej misji zdać,
Świat się pogrążył w modłach na kolanach,
By za nim prosić Boga – i żegnać.
I prawie wszystkie państwa i narody
Oddały Jemu szacunek i cześć!!!
Pod kątem tym historia nie zna zgody,
Aby któremu władcy taką nieść.
Niech sława cnoty Jego nie zaginie,
I niech przez wieki pośród wiernych trwa.
Czysta – jak myśl, co z głębi serca płynie,
A w trudnych chwilach niech nam przykład da.

 


Pogrzeb śp. ks.Prałata Michała Winiarza

Smutno dzwony zabiły.
Jęk, płacz słychać w ich glosie!
To z żalu, że do mogiły
Ten, co powołał je poszedł.

Ten, co im tu miejsce zgotował
Co stworzyć je kazał i ochrzcił.
Co bogu świątynie zbudował
I z ludu uczynił kościół.

Ten, co w służbie Boga
Przez lat sześćdziesiąt pięć stawał
Wiernym wskazywał, gdzie doga
I dobry przykład dawał.

Ten, co chrzcił nasze dzieci,
Uczył życia i wiary.
Co łączył sakramentem
I błogosławił pary.

Ten, co w ostatniej chwili
Z Wiatykiem i pociechą
Szedł - nie raz pieszo gdzie żyli
W wiejskich chałupach pod szczechą.

Nie bacząc na pogodę
Jaka na dworze się działa
Prowadził w ostatnią drogę
Swoich parafian ciała.

Dziś Jego powołał Pan Bóg
Kiedy wiekiem strudzony
By wedle Jego zasług
Był dobrze nagrodzony.

Żegnamy Cię Ojcze kochany
I polecamy Cię Bogu
My Twoje sieroty ze Trzciany
Bo Tyś już na Boskim progu.

Dziękujemy serdecznie
Za lat pięćdziesiąt z nami
O pokój Twej duszy wiecznie
My dziś prosimy ze łzami.

Przyjmij Panie sługę godnego
Twego Boskiego wejrzenia
Weź do Królestwa swego
Wiernego do ostatniego tchnienia.

 


Życie na kredycie

Podpatrzyłem kiedyś kilku emerytów,
Jak robili zakup za wpis do zeszytu.
A co najciekawsze, śmieszne - może wiecie?
Każdy miał swą stronę niczym w Internecie.

I każdy do pełna torbę naładował,
Jak coś nie wchodziło, w reklamówkę schował.
Potem tylko palcem na zeszyt pokazał
I sprzedawca wpisał, i się nie obrażał.

I spokojnie czekał aż do rent wypłaty,
A czasem i dłużej, dzieląc dług na raty.
Pomyślałem: małe są emerytury
I nie można żyć za nie płacąc z góry.

Ale szlak mnie trafił - wiecie, rozumiecie,
Przecież żyć nie można wiecznie na kredycie!
Ten budżet co bierze, trzeba rozplanować,
By żyć na bieżąco, a nie wciąż borgować.

Biednych można dziś spotkać w każdym narodzie,
Ale wiele z nich z własnej winy jest o głodzie.
A żeby oddać całą prawdę bez obciachu,
To wieku na własne życzenie nie ma swego dachu.


Zegar życia.

Wieczór nastał głęboki
Słońce dawno już zaszło
Ciemnych chmurek obłoki
Skryły wioskę i miasto.

Za ich firany ukryty
Piękny nieba firmament
Świat cały w mrok spowity,
Widać w powietrzu zamęt.

Tylko śniegowe płatki
Cicho lecą na ziemię
0 różnych wzorach łatki
Na chmurkach zima drzemie.

A ja siedzę przy oknie.
Cisza w uszach mi dzwoni,
I rozważam samotnie,
Jak to życie czas goni.

Co tylko minęła wiosna
Latem byliśmy młodzi
Już mija jesień radosna
I zima życia nadchodzi.

I jakoś tak posmutniało,
Radości brak powodu.
Jakiś wewnętrzny głos woła,
By się zbierać do odchodu.

I tylko zegar uparty
Jak bomba cicho tyka.
Był świat przed nami otwarty,
Ale już się zamyka.


STAROŚĆ

Piękne życie jest młodemu.
Lecz nie takie dorosłemu.
A na pewno - nie wiem, czemu,
Takie przykre jest staremu.

Mówię nie wiem, lecz zgaduje;
W tym, co stare - coś się psuje
I usterek nie wyliczy,
Czego kolwiek to dotyczy.

Bo człowiek, to też maszyna,
Co na starość się zacina.
Zda się, że w porządku z głową,
Traci zdolność przepustową.

Słabnie pamięć, słuch i oko,
Nie podskoczy już wysoko,
Bo mięśnie ponaciągane,
A stawy powybijane.

Twarz blednie, a glos gdzieś znika,
Podobny do nieboszczyka.
Postać zgięta, no, bo chora
I przypomina upiora.

Palce krzywią się jak szpony.
Co raz rzadziej ogolony.
Mało siwy -jeszcze łysy
I co raz mniej zjada z misy.

Spać nie może, leży wiele.
Co raz częściej jest w kościele
I do Boga oczy wznosi,
O lekką śmierć dla się prosi.

A kysz! Myśli moje czarne.
Czemu życie takie marne?
Nie wiem, z jakiego powodu,
Nie jest takie, jak za młodu.


HALINA BOGACZ-WARDZIŃSKA rodowita mielczanka, absolwentka Akademii Medycznej w Lublinie - magister pielęgniarstwa.
Od lutego 2024 roku należy do Towarzystwa Miłośników Ziemi Mieleckiej im. Władysława Szafera w Mielcu, jest członkiem Mieleckiej Grupy Literackiej SŁOWO oraz Klubu Środowisk Twórczych.
Jest 3- krotną laureatką Konkursów Literacko-poetyckich organizowanych podczas Mieleckich Dni Seniora.
Otrzymała wyróżnienie w kategorii malarstwo w IX Plenerze Kultury Powiatu Mieleckiego "Z Nurtem Wisłoki".


NIEDOSYT
Budzić się przy Tobie
każdego dnia
Szperać po Twoim
ciele z ciekawością
Bez lęku podróżować
Zgłębiać zakamarki
miłości z pasją
Odkrywać nieznane
cudowności doznań
Rozsmakować się
zapachem rozkoszy
Długo pamiętać
burze uniesień
Te niesamowite
skrzydła ulotnej
nieokiełznanej fali
Morza fantazji
zakotwiczonych w podświadomości
uczuć wplątanych w życie
Naznaczonych piętnem
Nieśmiertelności.


IDEAŁ
Zostaw na wieszaku
ego i próżność
Porzuć bezwzględną wygodę
Złam zasady
typowego twardziela
Pokaż słabość
przykrytą powierzchownością
Nie wybrzydzaj
jak małe dziecko przy stole
Nie baw się życiem
Pozbądź się wszechobecnej
manipulacji
Wyrwij jak chwast hipokryzję
Spójrz w głąb siebie
Bądź osiągalny
tu i teraz
Pozwól, bez maski
kwitnąć innym
przy Tobie
Bez zapłaty
Tak za darmo
Doskonały jest
  tylko Bóg


OSTOJA
Ogród sercem malowany
Otulony liśćmi pachnącego orzecha
Kwiatami bzu i dzikiej róży
Poprzeplatany konarami jabłoni
I starych grusz
Uwikłany w rabaty
Floksów, rumianów i jeżówki
Usłany dywanami zbóż
Nakrapiany chabrem
I czerwonymi makami
Zagonami słoneczników
Patrzących w firmament nieba
Łąkami pełnymi jaskrów
I wtulonych w trawę kaczeńców
Rozpieszczony wieczorem
Głośnym rechotem żab
I świergotem nocnych ptaków
Rozkosznie kołysanych do snu marzeń
Przyrośnięty do domostwa
Nadziewanego tradycją, miłością i wiarą
Obfitego w świeży chleb, masło i zsiadłe mleko
Nasyconego ciężką pracą Babci i Dziadka
Na wskroś przeniknięte dobrem
Z najwyższej półki życia
I najpiękniejszymi wspomnieniami
Beztroskiego dzieciństwa
Ogarnięte mocno zapachem
Polskiej ziemi i wolności.

Wrocławianka z urodzenia, warszawianka z zasiedzenia. Absolwentka Wydziału Handlu Zagranicznego SGPiS. Matka syna i córki (chronologicznie) i szczęśliwa babcia czterech wyjątkowych dziewczynek, dwóch Warszawianek i dwóch polsko-hinduskich Brytyjek.
Imająca się wielu zawodów dziennikarka, księgowa, lektor akademicki i „pani od angielskiego”.
Entuzjastka lingwistyczna – nauczająca angielskiego, rosyjskiego i niemieckiego oraz pobierająca naukę włoskiego dla przyjemności. Zakochana – bez wzajemności w malarstwie van Gogha. Z entuzjazmem próbująca medytacji.
Od urodzenia niepoprawna optymistka, pełna naiwnej wiary w dobro człowieka, ostatnio ze zdumieniem odkrywająca,że potrafi pisać wierszyki, które także innym się podobają.


NADZIEJA,
Ze zostanie oddala się,
Jak peron, widziany  z okna
Odjeżdżającego pociągu.
Co było, nie wróci.
Ona nie stanie już w drzwiach,
Mimo to, słońce będzie wstawać
I zachodzić.
„Jakie to bolesne” – westchnął
Ocierając łzę.


POTĘGA MIEJSCA
Inaczej
Zachowujemy się
W znanym otoczeniu,
Zmieniamy się
Wraz z jego zmianą.
Raz swobodni,
Kiedy indziej – skrępowani.

A letnim wieczorem
Między szumem morskich fal
A rozgwieżdżonym niebem?
Na ukwieconej, pachnącej łące?

A w urokliwej kawiarence
Z tym Jedynym u boku?
No właśnie.
A wszędzie to ci sami MY.


POLSKICH ŁĄK
Rozmowy wieczorne:
Błękitne i fioletowe dzwonki,
Rozkoszne bławatki, maki i kąkole
Szepczą do siebie przed snem.
Ich delikatny zapach uspokaja.
Księżyc otula je srebrną poświatą.
Do jutra, kochani…


OBSERWUJĄC SIĘ
W lustrze,
Zastanawiała się,
Dlaczego czas jednych głaszcze,
A innych nie rozpieszcza.
I dlaczego właśnie ona
Należy do tej drugiej grupy.


RYZYKOWNE
Decyzje życiowe, podejmował bez strachu,
Wierząc w nieustającą dobrą passę.
„Tańczy na linie życia”,
Mówiono obserwując go z niepokojem.
Gdy nie spadł, niektórzy odetchnęli.
Inni starannie ukryli rozczarowanie.
Jak różni jesteśmy, prawda?


Wiersze do Mielca Marii Czechowicz
I. ŻYCIE

Za każdym razem
Obiecujemy sobie, że
Tym razem:
-nie popełnimy takiego błędu,
-nie damy się oszukać,
-nie okażemy słabości.
-nie będziemy się łudzić, że
TO szczęście,  to już na zawsze.
I – jak zwykle –
Okazuje się, że wszystko
Jest tak samo.

Przystanek
Ze spuszczoną  głową,
W otoczeniu plastikowych reklamówek
Siedzi Nieszczęście.
Kiedyś przytulane, kochane,
Nazywane pieszczotliwie
„Maleńkim skarbem”,
Teraz przegrane, odtrącone, zapomniane.
Nie odwracajmy głowy,
Los niesie każdemu niewiadome…

Puste frazesy   
„Możesz na mnie liczyć” – mówimy,
Wiedząc , że nie dotrzymamy słowa.
„Życzliwie przyjmę wędrowca z drogi”,
Zapewniamy przed Wigilią, szykując się na narty.
Czujemy się lepiej, składając obietnice.
Nie troszcząc się o nikogo, poza sobą,
Uważamy się ,mimo to, za porządnych ludzi.
Okrutne to, niestety…

Tęskniąc
Za tym, czego nie doświadczyliśmy,
Pragnąc tego, czego nie zaznaliśmy,
Tracimy czas,
Nie ciesząc się  z tego , co mamy,
Co przeżyliśmy.
Pod stertą wygórowanych pragnień
Zakopujemy dobre wspomnienia.
Może trochę szkoda?

II. SMUTECZKI

Wymagania
Wysokie wobec siebie.
Wobec innych – jakby mniejsze.
Dlatego tak często
Liżę rany.

Parasol  
Płacze deszczem
Pod nim ja
Cała we łzach.
Oboje mamy
Swoje powody,
Tylko on nie cierpi…

Częste deszcze
W moim życiu,
Częste łzy w moim sercu…
Mam jednak dużo miejsca
Na słońce.
Zapewne zagości u mnie
Kiedyś.
Optymistka to przecież
Moje drugie imię!

Bezlistne
 Gałęzie wielkiego drzewa
Wchodzą  na mój balkon.
Poruszając się z wiatrem,
Straszą nocą.
Przywołują koszmary z dzieciństwa.
Chowanie się pod kołdrą
Tym razem nie pomaga.
Mama nie przyjdzie
By je odgonić – cena dorosłości.




PRZYJAŹŃ
Nic bez Ciebie nie byłoby takie samo.
Wsparcia i lojalności nie da się zmierzyć , zważyć , wycenić.
Blask w mych oczach i radość w sercu
To głównie twoja zasługa -  dziękuję Ci!

KŁAMSTWO       
Rozbiegane oczy,
Spierzchnięte usta,
Łomot serca
                 KŁAMIESZ!
Strach Cię ogarnia,
Paraliżuje wolę
Przesłania racjonalne myślenie
                   KŁAMIESZ!
Odetchnij głęboko,
Rozejrzyj się wokół
Otwórz się bez lęku
                   NA PRAWDĘ.

BUNTOWNIK
Wpajano ci zasady, którym się sprzeniewierzyłeś.
Uczono cię uczciwości, która odtrąciłeś.
Walczyłeś  z wiarą w dobro i sprawiedliwość.
Jak więc brzmi twoja wersja prawdy, twoje  credo?

AROGANCJA
Powiedz,
Jak to jest być pewnym,
Że znasz odpowiedź na każde
 ‘dlaczego’?
Kto dał ci placet na mądrość,
zaopatrzył w księgę
 Niepodważalnych aksjomatów?
Skąd pewność, że się nie mylisz?

NIE ROZPĘDZAJ SIĘ!
Nie mów „nie” , nim cię zapytam.
Nie odwracaj wzroku, nim zobaczysz.
Nie oceniaj, nim doświadczysz.
Nie odrzucaj, nim spróbujesz.
                          Nic nie jest zero - jedynkowe.

WOLNOŚĆ
Wielobarwny motyl wpadł przez okno.
Rozpaczliwie bijąc skrzydełkami
Bezskutecznie starał się wyswobodzić z fałd firanki.
Pragnienie wolności go zabiło. Skądś to znamy….

PRAWDZIWE ZNACZENIE SŁÓW
Czy mówimy to, co myślimy?
Ile przemilczamy, ile  upiększamy?
Czy zawsze wypowiadane słowo znaczy to,
Co chcemy, żeby znaczyło?
                 Czy prawda jest prawdziwa?
                 Czy ufność jest ufna          
                 A szczerość szczera?
                 Kto zna odpowiedzi ?

UROK MILCZENIA
Świat bogaty w milczącą treść
Otwiera swój niewypowiedziany urok
Na kartach książki,
Którą przeczytasz.
               Niewyartykułowane emocje,
               Nienamacalne pragnienia,
               Nieprzewidywalne puenty…..
               Wszystko to fascynuje tajemniczością.


Wiersze o miłości

Samo życie
Jesteś…
Czuję dotyk twoich palców,
Bicie twojego serca.
Świat wiruje
W rytm naszych westchnień.
Nieugaszalny niedosyt, ulotna chwila
Nie do przytulenia, nie do zatrzymania…

Cieszę się,
Że nie jestem tobą.
Nie odczuwam twoich smutków.
Jednocześnie żałuję, że nie jestem tobą.
Nie wiem, jak to jest śmiać się tak serdecznie,
Ufać tak bezgranicznie,
Kochać tak bezwarunkowo.
Żyć pełnią życia.
Jak ty to robisz?


Zaproś
Mnie do tańca.
Zakołysz mną, zawiruj.
Niech serce zabije w szalonym tempie,
Niech radość rytmu mnie wypełni!


Co się stało?
Między nimi przepaść.
Jak ją zakopać?
Między nimi morze.
Jak go przepłynąć?

Na  dnie przepaści
Ich złamane serca.
Na dnie morza
Ich niespełnione przysięgi.

Gdyby uwolnili uczucia,
Gdyby zaufali sobie ponownie
Zakopaliby przepaść,
Wyłowiliby wzajemną miłość.


Pragnienie
Chcę wywołać uśmiech
Na twojej twarzy.
Zachęcić Radość by weszła pod twój dach.
Sprawić, byś poznał  Szczęście.

Chcę usłyszeć
Twój Śmiech,
Doświadczyć
Twojej Czułości.


I. MYŚL POZYTYWNIE

1.Odwaga
Spójrz w słońce,
Zostaw cień za sobą.
Błędy przeszłości niech ci nie ciążą,
Idź z nadzieją!

2. Pozytywnie   
Dzień się budzi.
Radość wstaje, przeciąga  się Nadzieja.
Coś się zdarzy!
Kusi Życie.

3. Nowy początek
Otwórz drzwi,
Wpuść promienie słońca,
Ogrzej się ich ciepłem.
Uśmiechnij się i zacznij żyć na nowo!

4. Pomyśl
Życie nie czeka
Każda chwila jest bezpowrotna
Delektuj się nią, smakuj.
Nie marnuj jej na złe emocje!

5. Czasomierz
Tykanie zegara życia
Przypomina o ulotności chwili.
Łapię  więc każdą,
Nie pozwalam jej się zmarnować.

II. MYŚL ROMANTYCZNIE

1. NIEDOSYT
Nie jesteś, bywasz.
Pragnienie rozbudzasz,
 wspomnieniami żonglujesz.
Znikasz….

2. TWORZENIE
Wyszeptaj mnie – a się stanę,
Wypowiedz – zaistnieję.
Wyśpiewaj – a rozkwitnę
Nie zapomnij – bo umrę.

3. LAMPIONY
Unoszone w górę westchnienia - marzenia
Romantyczne. Kolorowe
Lampiony pragnień,
Nieśmiało wyszeptanych.

4. CISZA
Raz przytłacza, kamieniem leży na sercu.
Raz kojąco, z lekkością ważki rozbudza nadzieję
Że zaraz, za chwilę
Spełni się wyśnione…

5. Wspomnienie
Mała czarna na Montmartre…
Każdy łyk przypomina chwile
Spędzone z Tobą. Wszystkie
Jak skarb hołubię w pamięci.
                
Mój nieporadny francuski,
Twoje zabawne „szephaszam”
I te, ukryte w nas, rozedrgane emocje,
Których teraz tak bardzo mi brak.


III. PYTAJ!

1. Test
Masz zasady, własne poglądy
A życie Cię sprawdza codziennie.
Warto spojrzeć czasami w lustro
Czy nadal widzisz siebie, czy obcą maskę?

2. Pytania
Znałeś go, czy nie?
Sam nie wiesz.
Ufałeś mu, jak sądzę.
A jednak się zawiodłeś.
                  
Jak poznać drugiego człowieka
Gdy każdy  ma swoją skorupę
I chowa się w niej.  Dla bezpieczeństwa,
Czy też  aby ukryć prawdziwe  „ja”?

3. Niecierpliwość
Czekamy na nieoczekiwane z niecierpliwością, drżeniem serca.
Łapczywie zachłystujemy się tym, co teraz.
Ale to za mało!
Dlaczego tak trudno ugasić pragnienie nowego?

4. Wahanie
Mijamy się codziennie nie zauważając.
Tęsknimy za bliskością marnując każdą szansę spotkania.
Dni, jak ziarenka piasku przesypują się przez palce,
Sekundy z bezduszną bezwzględnością ulatniają się na zawsze.
Może dziś odważymy się być odważniejsi?

5. PORZĄDEK
Tęsknię na przewidywalnością, spokojem
Bez gwałtownych uderzeń serca……
Wiem, co się stanie, kontroluję ‘tu i teraz’.
Ale  gdzie wzloty i porywy? A gdzie ŻYCIE?

 

Please publish modules in offcanvas position.